Απογοήτευση..Καμιά φορά αλλιώς περιμένεις τα πράγματα..Εκτιμάς αλλιώς τις ανθρώπινες σχέσεις..Ίσως περιμένεις ότι θα λάβεις όσα έδωσες..Ότι οι άλλοι θα αντιδράσουν όπως και εσύ..Υπερβολικά αισιόδοξο;; Θα το ήθελες όντως;; Ναι..Απογοητεύομαι από ανθρώπους αχάριστους..Βαριά λέξη..Λάθος..Από ανθρώπους που κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους..την προσωπική τους ευτυχία και τίποτε άλλο..όλα θυσιάζονται στο βωμό αυτής..Η αγάπη, η φιλία..Δυσνόητες έννοιες..Βαριά η σημασιολογική τους έννοια..Ίσως απροσδιόριστη,υποκειμενική..Στην τελευταία λέξη κρύβονται όλα..
Υποκειμενισμός..Ναι..Θεωρώ δεδομένο κάτι που εσύ μπορεί να θεωρείς ακόμα και παράλογο..Και εκεί μπλέκουν τα πράγματα..Προσπαθώ να σου εξηγήσω το δεδομένο-παράλογο...Πως να το καταφέρω..Τώρα δεν μπορείς να το δεις..Έτσι έχεις μάθει..Έτσι βολεύεσαι...Δεν έχεις την ωριμότητα..την κριτική ικανότητα...Αν ήμουν εγώ στη θέση σου θα ήταν αλλιώς..Πάλι εσύ θα είχες δίκιο..Έτσι θα νόμιζες..Όπως πάντα...Βλέπεις απ'όλους γύρω σου ότι δεν είναι έτσι..Πως έχεις άδικο..Δε θες να το δεις..να το παραδεχτείς..Κλείνεις τα μάτια και εθελοτυφλείς..Συχνά αναρωτιέσαι..Που κάνεις λάθος;; Κάπου θα φταις αφού εγκλωβίζεσαι στη μοναξιά σου..Και φοβάσαι..Μα όχι..Μη φοβάσαι..Απλά δες..Δεν είμαστε όλοι ίδιοι..Δε σκεφτόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο..Δε ζητάμε όλοι τα ίδια πράγματα..
Και εδώ λανθάνω..Τα ίδια περιμέναμε..Ότι ο ένας θα αντιδράσει όπως ο άλλος..Μόνο που αντιδρούμε διαφορετικά...Προσπάθησα τόσο....τόσο πολύ..Δεν ήθελα να σε χάσω..Δεν μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα...Ζούσαμε παράλληλες ζωές..Κλεισμένος ο καθένας στο δικό του δωμάτιο έκλαιγε και πονούσε..Και όμως..Προσπάθησα τόσο...Φέρθηκα ανώτερα..Δεν έκανα τίποτα που να σε πληγώσει παρ'όλα όσα έκανες..Ξεφτυλίστηκες...Έχασες κάθε αξιοπρέπεια..όχι όμως τον εγωισμό σου...Ήξερα πόσο χαμηλά μπορείς να πέσεις αλλά..τόσο;; Τα έσβησες όλα τόσο απλά;; Όχι..Αυτό ήθελες να δείξεις..Στον εαυτό σου μάλλον..Πίστευες ότι θα το πίστευα;; Ότι δεν σε ξέρω;; Τουλάχιστον γελοίο..
Πληγώθηκες περισσότερο και πόνεσες περισσότερο..Ξέρεις γιατί;; Γιατί εγώ τα είχα καλά με τον εαυτό μου..Γιατί παρ'όσα έκανες σε αγαπούσα και σε νοιαζόμουν..Ρώταγα για σένα..να ξέρω αν είσαι καλά και ακόμα και αυτό παρεξήγησες...Ένω εσύ...Ήθελες να με πληγώσεις..να με εκδικηθείς..Ήθελες να μου κάνεις κακό και όλα αυτά σου γύριζαν πίσω..Ασχολιόσουν συνέχεια μαζί μου και νόμιζες ότι κάνω και εγώ το ίδιο..Ήταν λάθος σου..'Οσες φορές ρώτησα για σένα ήταν μόνο από αληθινό ενδιαφέρον..Μετά απλά σταμάτησα..Ξέρω και καταλαβαίνω πιο πολλά απ'όσα δείχνω και φαντάζεσαι..Έπρεπε να το ξέρεις αυτό..Ήξερες πως δεν είμαι το κοριτσάκι που μπορούσες να ελέγχεις..Μάλλον το αντίθετο γινόταν..Άλλα δεν σε εκμεταλλεύτηκα ποτέ..Μάλλον το αντίθετο γινόταν..Δεν με ένοιαζε..Συνειδητά γινόταν..Το επεδίωκα για να είσαι καλά..Δεν το μετανοιώνω...Είμαι καλά με τον εαυτό μου..Αισθάνομαι περίφανη για τη συμπεριφορά μου παρόλο που εσύ θα με χαρακτήριζες αλλιώς..Και αυτό ήταν που σε πόναγε..Η ανωτερότητά μου...Η αδιαφορία μου...Η αδράνειά μου στις προσπάθειες να με πληγώσεις...Χαζό εκ μέρους σου..Γιατί με ήξερες..Ήξερες πως θα φερθώ έτσι..Νόμιζες ότι είναι λόγια..Μα νόμιζα ότι με ήξερες...
Και πάλι σε δικαιολογώ..Έμπλεξες άσχημα..Και εκεί δίπλα σου ήμουν..Να σε στηρίζω..Να σε βοηθάω..Θα μπορούσα να κάνω τα πάντα για σένα...Στο έδειχνα με κάθε τρόπο..Έφτασα να σε παρακαλάω..Ναι..Για κανέναν άλλο δεν είχα κάνει κάτι τέτοιο..Ποτέ..Και ούτε ξέρω αν θα το ξανακάνω...Γιατί πίστευα ότι το άξιζες..Ούτε αυτό εκτίμησες..Νόμιζες ότι θα τρέχω πίσω σου;;Σε παρακάλεσα, μια , δύο..Έριξα τον εγωισμό μου για σένα αλλά...Μέχρι εκεί..Είχες προσπαθήσει και εσύ πιο νωρίς είπες...Αλλά εγώ τότε δεν το κατάλαβα..Το αυτονόητο σου ήταν για μένα παράλογο...
Και μετά άρχισαν να αντιστρέφονται οι ρόλοι..Άρχισες να καταλαβαίνεις τα λάθη σου..Ότι υπερέβαλες..Ότι είχες άδικο..Ότι με έχεις ανάγκη..ότι με χρειάζεσαι..Δεν το παραδέχτηκες ποτέ..Ούτε εσύ μπορούσες να ζήσεις μακριά μου.. Έφυγα και τα έχασες όλα..Έχασες τη γη κάτω απο τα πόδια σου μου είπες..Έχεις εγκλωβιστεί στη μοναξιά σου και στο ψέμα που έφτιαξες και σου έπλασαν..Αλλά δεν έφυγα εγώ...Εσύ με έδιωξες.. Με είχες δεδομένη..Και όντως ήμουν..Γιατί το ήθελα..Αυτό δεν το κατάλαβες..Η ανασφάλειά σου μας έκανε έτσι..Δεν θα έβαζα ποτέ κάποιον άλλο πάνω απο σένα..Αυτό φοβήθηκες ,μα δεν είχες λόγο..Προσπάθησα να στο εξηγήσω..Στο είπα αλλά δεν με πίστεψες..Δε σε άφησε ο εγωισμός σου τότε , όπως και εμένα μετά..Γι αυτό δε γύρισα..
Δε θα γυρίσω ποτέ..Φοβάμαι να γυρίσω;;Δεν ξέρω..Ξέρω απλά ότι δεν θέλω..Δεν το έχω ανάγκη πια..Πληγώθηκα τόσο...Ποτέ δεν είχα νιώσει έτσι..Έμαθα όμως..Έμαθα και σ'ευχαριστώ γι'αυτό...Δούλεψα πολύ μέσα μου και βγήκα δυνατή...Ακόμα και τώρα ξέρω πώς νιώθεις..Λυπάμαι για σένα..Που δεν μπορεί να σε βοηθήσει κανείς..Και αν στενοχωριέμαι για κάτι, είναι που δεν μπόρεσα να μείνω δίπλα σου να σε σώσω απ'όλα αυτά...Αλλά εσύ δεν ήθελες..
Και η ιστορία επαναλαμβάνεται...
Υποκειμενισμός..Ναι..Θεωρώ δεδομένο κάτι που εσύ μπορεί να θεωρείς ακόμα και παράλογο..Και εκεί μπλέκουν τα πράγματα..Προσπαθώ να σου εξηγήσω το δεδομένο-παράλογο...Πως να το καταφέρω..Τώρα δεν μπορείς να το δεις..Έτσι έχεις μάθει..Έτσι βολεύεσαι...Δεν έχεις την ωριμότητα..την κριτική ικανότητα...Αν ήμουν εγώ στη θέση σου θα ήταν αλλιώς..Πάλι εσύ θα είχες δίκιο..Έτσι θα νόμιζες..Όπως πάντα...Βλέπεις απ'όλους γύρω σου ότι δεν είναι έτσι..Πως έχεις άδικο..Δε θες να το δεις..να το παραδεχτείς..Κλείνεις τα μάτια και εθελοτυφλείς..Συχνά αναρωτιέσαι..Που κάνεις λάθος;; Κάπου θα φταις αφού εγκλωβίζεσαι στη μοναξιά σου..Και φοβάσαι..Μα όχι..Μη φοβάσαι..Απλά δες..Δεν είμαστε όλοι ίδιοι..Δε σκεφτόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο..Δε ζητάμε όλοι τα ίδια πράγματα..
Και εδώ λανθάνω..Τα ίδια περιμέναμε..Ότι ο ένας θα αντιδράσει όπως ο άλλος..Μόνο που αντιδρούμε διαφορετικά...Προσπάθησα τόσο....τόσο πολύ..Δεν ήθελα να σε χάσω..Δεν μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα...Ζούσαμε παράλληλες ζωές..Κλεισμένος ο καθένας στο δικό του δωμάτιο έκλαιγε και πονούσε..Και όμως..Προσπάθησα τόσο...Φέρθηκα ανώτερα..Δεν έκανα τίποτα που να σε πληγώσει παρ'όλα όσα έκανες..Ξεφτυλίστηκες...Έχασες κάθε αξιοπρέπεια..όχι όμως τον εγωισμό σου...Ήξερα πόσο χαμηλά μπορείς να πέσεις αλλά..τόσο;; Τα έσβησες όλα τόσο απλά;; Όχι..Αυτό ήθελες να δείξεις..Στον εαυτό σου μάλλον..Πίστευες ότι θα το πίστευα;; Ότι δεν σε ξέρω;; Τουλάχιστον γελοίο..
Πληγώθηκες περισσότερο και πόνεσες περισσότερο..Ξέρεις γιατί;; Γιατί εγώ τα είχα καλά με τον εαυτό μου..Γιατί παρ'όσα έκανες σε αγαπούσα και σε νοιαζόμουν..Ρώταγα για σένα..να ξέρω αν είσαι καλά και ακόμα και αυτό παρεξήγησες...Ένω εσύ...Ήθελες να με πληγώσεις..να με εκδικηθείς..Ήθελες να μου κάνεις κακό και όλα αυτά σου γύριζαν πίσω..Ασχολιόσουν συνέχεια μαζί μου και νόμιζες ότι κάνω και εγώ το ίδιο..Ήταν λάθος σου..'Οσες φορές ρώτησα για σένα ήταν μόνο από αληθινό ενδιαφέρον..Μετά απλά σταμάτησα..Ξέρω και καταλαβαίνω πιο πολλά απ'όσα δείχνω και φαντάζεσαι..Έπρεπε να το ξέρεις αυτό..Ήξερες πως δεν είμαι το κοριτσάκι που μπορούσες να ελέγχεις..Μάλλον το αντίθετο γινόταν..Άλλα δεν σε εκμεταλλεύτηκα ποτέ..Μάλλον το αντίθετο γινόταν..Δεν με ένοιαζε..Συνειδητά γινόταν..Το επεδίωκα για να είσαι καλά..Δεν το μετανοιώνω...Είμαι καλά με τον εαυτό μου..Αισθάνομαι περίφανη για τη συμπεριφορά μου παρόλο που εσύ θα με χαρακτήριζες αλλιώς..Και αυτό ήταν που σε πόναγε..Η ανωτερότητά μου...Η αδιαφορία μου...Η αδράνειά μου στις προσπάθειες να με πληγώσεις...Χαζό εκ μέρους σου..Γιατί με ήξερες..Ήξερες πως θα φερθώ έτσι..Νόμιζες ότι είναι λόγια..Μα νόμιζα ότι με ήξερες...
Και πάλι σε δικαιολογώ..Έμπλεξες άσχημα..Και εκεί δίπλα σου ήμουν..Να σε στηρίζω..Να σε βοηθάω..Θα μπορούσα να κάνω τα πάντα για σένα...Στο έδειχνα με κάθε τρόπο..Έφτασα να σε παρακαλάω..Ναι..Για κανέναν άλλο δεν είχα κάνει κάτι τέτοιο..Ποτέ..Και ούτε ξέρω αν θα το ξανακάνω...Γιατί πίστευα ότι το άξιζες..Ούτε αυτό εκτίμησες..Νόμιζες ότι θα τρέχω πίσω σου;;Σε παρακάλεσα, μια , δύο..Έριξα τον εγωισμό μου για σένα αλλά...Μέχρι εκεί..Είχες προσπαθήσει και εσύ πιο νωρίς είπες...Αλλά εγώ τότε δεν το κατάλαβα..Το αυτονόητο σου ήταν για μένα παράλογο...
Και μετά άρχισαν να αντιστρέφονται οι ρόλοι..Άρχισες να καταλαβαίνεις τα λάθη σου..Ότι υπερέβαλες..Ότι είχες άδικο..Ότι με έχεις ανάγκη..ότι με χρειάζεσαι..Δεν το παραδέχτηκες ποτέ..Ούτε εσύ μπορούσες να ζήσεις μακριά μου.. Έφυγα και τα έχασες όλα..Έχασες τη γη κάτω απο τα πόδια σου μου είπες..Έχεις εγκλωβιστεί στη μοναξιά σου και στο ψέμα που έφτιαξες και σου έπλασαν..Αλλά δεν έφυγα εγώ...Εσύ με έδιωξες.. Με είχες δεδομένη..Και όντως ήμουν..Γιατί το ήθελα..Αυτό δεν το κατάλαβες..Η ανασφάλειά σου μας έκανε έτσι..Δεν θα έβαζα ποτέ κάποιον άλλο πάνω απο σένα..Αυτό φοβήθηκες ,μα δεν είχες λόγο..Προσπάθησα να στο εξηγήσω..Στο είπα αλλά δεν με πίστεψες..Δε σε άφησε ο εγωισμός σου τότε , όπως και εμένα μετά..Γι αυτό δε γύρισα..
Δε θα γυρίσω ποτέ..Φοβάμαι να γυρίσω;;Δεν ξέρω..Ξέρω απλά ότι δεν θέλω..Δεν το έχω ανάγκη πια..Πληγώθηκα τόσο...Ποτέ δεν είχα νιώσει έτσι..Έμαθα όμως..Έμαθα και σ'ευχαριστώ γι'αυτό...Δούλεψα πολύ μέσα μου και βγήκα δυνατή...Ακόμα και τώρα ξέρω πώς νιώθεις..Λυπάμαι για σένα..Που δεν μπορεί να σε βοηθήσει κανείς..Και αν στενοχωριέμαι για κάτι, είναι που δεν μπόρεσα να μείνω δίπλα σου να σε σώσω απ'όλα αυτά...Αλλά εσύ δεν ήθελες..
Και η ιστορία επαναλαμβάνεται...