Κυριακή 15 Μαΐου 2011

Έψαξα..

Εψαξα να σε βρω..παντού..Ήσουν αυτό που έδινε νόημα στη μικρή και άνοστη ζωή μου...Έψαξα πολύ..Σε κυνήγησα με το δικό μου τρόπο που ίσως δεν κατάλαβες ποτέ..Και ούτε θα μάθεις..Σ' ένα όνειρό μου σε βρήκα..Σ'έκλεψα και σ'έκανα αλήθεια..Τη δική μου αλήθεια..Μα λάτρεψα αυτό που είσαι..'Οπως είσαι..Τρελός..Με τις ευαισθησίες και τις χαζομάρες σου..Τα πάντα αγαπούσα σε σένα..Λάτρευα τις αντιδράσεις σου..Ακόμα και τον (ιδιαίτερο) τρόπο σκέψης σου... Και εκεί ταιριάξαμε!! Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα γίνω έτσι..Ότι θα με κάνεις να σ'αγαπήσω τόσο πολύ..Να σ'ερωτευτώ παράφορα και να αφεθώ ολοκληρωτικά στα χέρια σου..Εγώ που θέλω την ανεξαρτησία μου και την ελευθερία μου σαν τρελή..Εγώ που φοβάμαι μήπως και φτάσω να εξαρτώμαι από άλλους...Σ'αφήνω να με κάνεις ότι θες...Και μ'αρέσει να παραδίνομαι τόσο σ'έσενα..Ο φόβος έγινε λαχτάρα..Η δέσμευση ,ελευθερία ..Η εξάρτηση, λύτρωση...Είχα ανάγκη να παραδοθώ..να ελευθερωθώ...Και συνεχίζω να παραδίνομαι...

Δε σε ξέρω καν..Δε σε έμαθα και ποτέ..Ήθελα να σε σκιαγραφώ με κάθετι που μου έδινες..Να πλάθω εικόνες και αντιλήψεις..κίβδηλες ή μη δε με πείραζε...Μέσα από σένα έμαθα εμένα...Πώς αντιδρώ , πώς φέρομαι....Δε μπόρεσες να με κερδίσεις..Είναι πολύ δύσκολο αυτό...Κανείς δεν το κατάφερε..Κανείς δε μπόρεσε να με κρατήσει κοντά του..Είμαι πετούμενο πουλί που μπήκε εθελούσια στο κλουβί σου μα είχε αντικλείδι...Κ αυτό ήταν το πιο ωραίο...Σε άφηνα να πιστεύεις όσα ήθελα..Σε άφηνα να νομίζεις ότι μπορείς να μ'έχεις...Έτσι σε κράταγα..Κ' έτσι σε άφησα...

Και έχω αρχίσει να φοβάμαι..Κανείς δε θα μπορέσει να με κρατήσει δίπλα του;; Κανείς δε θα μπορέσει να με κάνει να μείνω εκεί;; Ένα πουλί που φεύγει δε θα γυρίσει ποτέ πίσω στο κλουβί..Αρκεί να είσαι έξυπνος..Να καταλάβεις πότε το πιάνεις και πότε εκείνο έρχεται και μένει στο κελί σου..Και αυτό είναι το δύσκολο..

Μ'αρέσει να σε γνωρίζω...Να μαθαίνω και ότι πιο ασήμαντο για τη ζωή σου..Με κάνει να γελώ ..να χαμογελώ..να χαίρομαι που σε γνώρισα και είμαι κοντά σου έστω και για λίγο...Και όσο σε γνωρίζω, τόσο σ'ερωτεύομαι.. ..τόσο τρελαίνομαι και παραδίνομαι σε κάθε σου επιθυμία..Κ'αφήνω τη ζωή να κυλά,αδιαφορώντας για τα πάντα...Παύει να με νοιάζει το μέλλον..Ονειρεύομαι..Πάντα..Αλλά θέλω να ζω..Όπως τότε...

Θυμάσαι? Τότε που κάναμε τρέλες όπου και να βρισκόμασταν..Που αδιαφορούσαμε για όλους και για όλα..Ήμασταν μόνο εμείς..Ερωτευμένοι και τρελοί..Εσύ μου το  'μαθες αυτό...Κ' ας κράτησε τόσο λίγο..Έμαθα πάρα πολλά..Και σ'ευχαριστώ...Γιατί με έκανες να δω και άλλες πλευρές του εαυτού μου..Γιατί μου έδειξες πώς κάνει ο παθιασμένος και τρελός από έρωτα..Γιατί μόνο μαζί πετάξαμε ταυτόχρονα στο ίδιο σύννεφο..Και ας κράτησε τόσο μα τόσο λίγο...

Έπεσα από το σύννεφο μα δε μετάνιωσα ποτέ...Γιατί όσα έζησα και όσα θα ζω στα σύννεφα είναι αυτά που θα με κρατούν ζωντανή όταν πατάω στη γη...

Εκείνη..


Δε σε ξέρω..Δε σε ήξερα και ούτε θα σε μάθω.....Στην αρχή μπορεί και να σε μισούσα εσένα...Λάθος ..Δε σε μισούσα...Εμένα μισούσα που δεν κατάφερα να σε δω αλλιώς..Δε σε γνώρισα και ίσως φταίω..Δε θα σε γνωρίσω πια..Είναι αργά..Βλέπω τώρα ότι πονάς ,όπως πονούσα και εγώ τότε με όσα εσύ(?) προκαλούσες..Ήμουν η κακιά και εσύ η καλή...Τώρα πονάς και καταλαβαίνεις..Όχι..Δεν τον είχες ποτέ..Σε κοροειδευε...Έτσι έλεγα και εγώ..Στην αρχή μ'ένοιαζε..Ήθελα να κερδίσω..Μετά κουράστηκα.Κατάλαβα πως δεν άξιζε τόσα..Νόμιζε ότι με κέρδισε και με βαρέθηκε ενώ ποτέ δε με είχε..Δε μπορούσε να το καταλάβει....Άρχισα να αδιαφορώ...Ήταν έξυπνος αλλά όχι τόσο..Ήταν σίγουρος γιατί εγώ τον έκανα να το νομίζει...
Πίστευα ότι είχες κερδίσει αλλα έκανα λάθος..Ήσουν αλλού και αυτός σε εμένα...Αυτή η ιστορία με κούρασε..ίσως δεν άξιζε και τόσο..Όμως μου έκανε καλό...Έμαθα πολλά....Κυρίως για μένα...Μακάρι να με ήξερες..Να μπορούσα να σου πω πως ένιωθα τότε...'Οπως νιώθεις τώρα εσύ...

Δεν έχω μάθει να χάνω..Και αν γίνει αυτό ξέρω πως να μην πληγωθώ...Μ'αρέσει να βιώνω ο κάθε συναίσθημα..ακόμα και μια ήττα..γιατί βλέπω πόσο δυνατή μπορώ να γίνω..Μακάρι να είσαι και εσύ έτσι...Δε σε ξέρω..Δεν ξέρω τι να πιστέψω για σένα..Μπορεί να μου διέλυσες την "ευτυχία" , μπορεί και να μου έκανες καλό...
Χάρηκα που σε γνώρισα..Κ' ας μη σε ξέρω...

Δευτέρα 9 Μαΐου 2011

Τότε..(σκέψεις 1) ..

Μα δεν αισθάνομαι ελεύθερη..ή μάλλον δεν αισθάνομαι δεσμευμένη..Δεν αισθάνομαι ότι έχω κάποιον δίπλα μου..Ξέρω, πιστεύω με νοιάζεται όπως και εγώ..Δεν είναι πουθενά,είναι δίπλα μου..Δε μιλάμε, δε βλεπόμαστε,δεν επικοινωνούμε..Χανόμαστε στη σιωπή, στη ζωή..

Υπέμεινα πολλά..Προσπάθησα, συγχώρεσα,πιέστηκα,στεναχωρήθηκα,έδωσα,ερωτεύτηκα,Κουράστηκα..
Μερικές φορές πετάω,νιώθω υπέροχα,καλά..Άλλες, η αδιαφορία, το ψέμα, η μοναξιά με πνίγουν..Είναι καλύτερα να είσαι μόνος και να το ξέρεις παρά να νομίζεις ότι έχεις κάποιον δίπλα σου και να μην υπάρχει.. Φταίει το δεδομένο, η ανοχή ,η υπομονή,η κατανόηση?? Φταίω εγώ που κάθομαι μόνη και κλαίω και στεναχωριέμαι ..Πνίγομαι..Αυτό νιώθω..Πνίγομαι!!

Μακάρι να ήμασταν αλλιώς..Καλύτερα κάτι που δε σε καλύπτει να τελειώνει νωρίς..Γιατί μετά πονάει περισσότερο..Πάντα αυτό έλεγα..Τώρα γιατί άλλαξα έτσι??΄Οχι..Δεν είμαι άνθρωπος που φοβάται να ζήσει ή να πονέσει..Ίσα ίσα..Βλέπω την κάθε στιγμή της ζωής σα μια πρόκληση...Άλλα πόσο μπορείς να αντέχεις??Πόσο θα κλείνεσαι σε μια φυλακή που και εσύ δημιούργησες??Ως πότε θα συνεχίζεις ένα λάθος??Αξίζει??

Αξίζει,γιατί καθένας αγαπά με το δικό του τρόπο..Όλοι κάνουμε λάθη..Ο εγωισμός μας σκοτώνει τα πάντα..Μα είναι εγωισμός ή αξιοπρέπεια??Πάθος ή λογική??Δική σου η επιλογή..και οι συνέπειές της...Κανένα δεν είναι καλό..Σε τέτοια παιχνίδια επιλέγεις αυτό που θα πονέσει λιγότερο..Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύεις..Τολμάς ν'αλλάξεις τη ζωή?? Να διώξεις αυτόν που σ'αγαπά??  Και εσύ τον αγαπάς..Δεν ξες γιατί..Με το μυαλό δεν έχεις και πολλούς λόγους..Άλλα η καρδιά..Η αγάπη δε χρειάζεται λόγους..

Άρα??Συνεχίζεις να υποφέρεις?Βάζεις χρονικά περιθώρια??Πόσες παρατάσεις θα δώσεις στον πόνο και στα δάκρυα??Γιατί υποφέρεις τόσο?? Μα είναι τόσο χαζό...Ποια?Εσύ..Είχες μάθει αλλιώς..Δεν σε ένοιαζε ποτέ..Έπαιζες..Έκανες ανθρώπους να υποφέρουν όπως πονάς εσυ τώρα..Ως πότε θα έτρεχαν όλοι πίσω σου??Νόμιζες θα ήσουν για όλους το επίκεντρο της ζωής τους?? Χαχα!! Μα όχι! Δεν το πίστευες..Δεν είσαι τόσο χαζή..Απλά είχες μάθει έτσι..Και μετά που το έχασες σου κακοφαινόταν..

Αναρωτιέσαι..Ως πότε θα είσαι μεταξύ του κόσμου και του κόσμου σου?? Χαμένη σε σκέψεις συνεχώς κινείσαι ανάμεσα σε ανθρώπους που σε βλέπουν ευτυχισμένη..Το λατρεύεις αυτό..Είναι το παιχνίδι σου..Να μη μπορεί να καταλάβει κανείς πώς είσαι..ποια είσαι..τι θες και ζητάς..Ούτε καν αυτός...Δύσκολο και επίπονο το παιχνίδι σου..

Αλλάζεις χίλιες γνώμες το λεπτό..Αντέχεις??Αυτό το σκωτσέζικο ντους,τον κυκλοθυμισμό αυτό τον αντέχεις??Τρελαίνεσαι!!Δεν είσαι καλά και το ξέρεις..Που πας επιτέλους?? Τι θες??Τι σου λείπει??Πού θα το βρεις?? Πόσο κρίμα...που έφτασες ως εδώ..Αλλά συγκρίνεις..Οι άλλοι μπροστά του..ο χαρακτήρας..Αχάριστη..Δεν έχεις ανάγκη να γυρίσεις στο παρελθόν και ας μπορείς..Είσαι περίφανη γι'αυτό..Μπορείς εύκολα να προχωρήσεις στο μέλλον και να ξεπεράσεις πολλά..Ευτυχώς..Αλλιώς πώς θα ζούσες τώρα..Άρρωστη..

Πόσο διαφορετικοί μπορεί να είμαστε??Πόσο μπορεί να σ'αγαπώ και να μην το ξέρεις??Πόσο ερωτευμένη μπορεί να είμαι και να μη θέλω να το παραδεχτώ?? Εσύ?? Πώς μπορώ να σε αφήσω???
Γιατί όταν σου δίνομαι αισθάνομαι πως φεύγεις...και αν φύγεις..δε θα τρέξω να σε βρω...
Θα μείνω εκεί..να περιμένω ..Εσένα??Κάτι άλλο?? Δεν έχω το κουράγιο να πάω πουθενά..Σ'αγαπώ και  μένω εδώ..Αδιαφορώ για όλα..Χάνομαι..χάνομαι..χάνομαι...

Δε μπορώ να σε μισήσω..Πώς να φανταστώ ότι δε θα σου μιλώ..Πώς να σβήσω τα όνειρα που κάνω??Αν τα σβήσω θα πεθάνω..Αυτά είμαι εγώ..Ίσως τα σβήσεις εσύ..Ναι ..Και τότε??Τότε θα φύγω..Θα σύρω τα κομμάτια μου πριν με αποτελειώσεις..τουλάχιστον δε θα με έχεις σκοτώσει εσύ..Έχω αξιοπρέπεια..Μόνη θα λιώνω,σαν το κερί μέχρι να  βρω τη γαλήνη σε μια αγκαλιά που η φλόγα της δε θα με καίει..Θα με ζεσταίνει..

Θα σου μιλήσω..Θα στα πω..Να σκεφτείς , να διαλέξεις,,να πας σ'εκείνη που ακόμα θες και αγαπάς..Να μην αισθάνομαι ότι σας χωρίζω..Να ξέρω ότι ανήκω σε κάποιον επειδή το θέλω,
μόνο σ'αυτόν ,μόνο σ'αυτόν ,μόνο σ'αυτόν...Και αυτός να νοιάζεται μόνο για μένα....