Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2012

Μιλώ μαζί σου..

              Kι όταν μιλάω μαζί σου...Λατρεύω κάθε φράση σου...Ο τρόπος σου να μιλάς, οι αντιλήψεις σου, οι ιδέες και οι απόψεις που έχεις για τα πράγματα είναι κάτι το διαφορετικό ,το μοναδικό...Μου θυμίζεις την αγαπημένη μου συγγραφέα, που έχει το δικό της τρόπο να βλέπει τα πράγματα...
             Θα μπορούσαμε να συζητάμε ώρες..Να αναλύουμε το πιο απλό, το καθημερινό , το παράλογο..Κρέμομαι από τα χείλη σου και αυτό με τρομάζει...Δεν έχεις και σε όλα δίκιο..Ένας ρεαλιστής επαναστάτης είσαι...Πρώτη φορά συναντώ τέτοιο είδος..Συμβιβασμένος με την αλήθεια ,την πραγματικότητα ,δίχως φρούδες ελπίδες που όμως αγωνίζεται για ν'αλλάξει τα πράγματα..Ή για να τα έχει καλά με τον εαυτό του? Δε μου το απάντησες αυτό...
            Μοιάζουμε τόσο κι όμως διαφέρουμε...Ρεαλίστρια κι εγώ και λάτρης του σουρεαλισμού...Τρελή και επαναστάτρια με τον εαυτό μου...Ψάχνοντας να βρω τι θέλω να βρω..Πώς?Εξερευνώντας το άγνωστο και κρατώντας ότι με γεμίζει από αυτά που ανακαλύπτω...Μα εσύ ξέρεις περισσότερα...
            Σιγά σιγά σ'εξερευνώ...Και είναι ωραία η εξερεύνηση του άγνωστου...

Την ανοχή τη λες χαζομάρα?

         Πάντα έρχονται στιγμές που ερχόμαστε σε διλήμματα.Κάποια είναι απλά ,όπως "τι καφέ να πάρω;" που τελικά κοιτάς δέκα ώρες τον κατάλογο (τον οποίο ξέρεις απ'έξω από τις προηγούμενες φορές) και καταλήγεις πάλι στο ίδιο (και αυτό το ήξερες από την αρχή).Κάποια όμως είναι πιο σύνθετα.
            Είναι φορές που αναρωτιέσαι, στιγμές που απορείς με τον εαυτό σου και σκέφτεσαι πώς μπορεί εσύ να είπες ή να έκανες κάτι τέτοιο.Ή χειρότερα πως μπορεί εσύ να ανέχεσαι κάτι τέτοιο.Είναι κάποιες καταστάσεις που λες "ή θα στενοχωρήσω αυτόν ή τον εαυτό μου.." Τι επιλέγεις όμως; Και γιατί;
           Είμαι άνθρωπος που θέλει χρόνο για να αποφασίσει κάτι. Ναι,παίρνω και μόνη μου κάποιες αποφάσεις γρήγορα αλλά όταν ο άλλος μου βάλει ένα δίλημμα θέλω το χρόνο μου. Ακόμα και για το απλό "πάμε για καφέ;" .Θέλω να σκεφτώ τι άλλο έχω να κάνω, μήπως θα μπορούσα να αξιοποιήσω το χρόνο μου κάπως αλλιώς , καμία φορά βαριέμαι να βγω από το σπίτι αλλά σκέφτομαι πάλι μέσα θα κάτσεις και τέτοια..Ακόμα και για πράγματα που όντως θέλω σκέφτομαι μήπως θα ήταν καλύτερο να γίνουν κάποια άλλη φορά και πάει λέγοντας..Θα έλεγα βέβαια πως κάτω υπό πίεση παίρνω τις ταχύτερες και ίσως καλύτερες αποφάσεις. Όσο το σκέφτομαι, τόσο βασανίζομαι και με τρώνε τα διλήμματα...(και εδώ δε μιλάω για απλά θέματα).
         Σε μια σχέση, ο καθένας έχει τις ελευθερίες του.Δεν είμαι άνθρωπος που θα σε πιέσει και ίσα ίσα μπορώ να πω ότι έχω κατανόηση.Ίσως επειδή αγαπώ κι εγώ την ελευθερία και στο άκουσμα της λέξεις "απαγορεύεται" ή "Αν κάνεις αυτό..." σηκώνομαι και φεύγω χωρίς δεύτερη σκέψη. Έτσι φέρομαι και στους άλλους και χωρίς κανένα πρόβλημα.
        Γενικά,είμαι άνθρωπος που προσαρμόζεται εύκολα, όμως δε μπορώ να καταπιέζομαι.Νιώθω πολύ εύκολα ότι πνίγομαι και όταν δε νιώθω άνετα δεν μπορώ να το κρύβω. Επίσης δε μ'αρέσει να κάνω τη γλάστρα..Όταν λοιπόν είμαι σε μια παρέα και νιώθω άβολα (που σπάνια γίνεται αυτό), δεν μπορώ να κάθομαι στη γωνίτσα χωρίς να μιλάω ,προτιμώ να φύγω ευγενικά ή/και να μην ξαναπάω. Όταν όμως μου το ζητάει κάποιος που με ενδιαφέρει τι να κάνω; Αν είναι να πας κάπου για πολλές μέρες ας πούμε, για κάποιο λόγο που αφορά κάποιο άλλο άτομο...Από τη μία σκέφτεσαι να πάμε να περάσουμε ωραία,φίλοι του είναι...Από την άλλη δε νιώθω άνετα,γιατί να πιέζομαι,ας πάει και μόνος του,ούτε εκείνος θα ερχόταν σε αντίστοιχη περίπτωση,δεν πάει για μένα αλλά για τους άλλους...
       Είπα όχι στην αρχή.Ένιωθα μια χαρά ,δε με πείραζε να πάει μόνος του..ίσα ίσα... Θα επέμενα στο όχι αν ήταν αλλιώς τα πράγματα.Αν όλα ήταν καλά..Πραγματικά δε θα πήγαινα.Όμως,δεν ήταν καλά τα πράγματα.Έτσι,είπα λοιπόν να πάω.Είπα ναι..Να δω αν μπορούν να φτιάξουν τα πράγματα.
      Και αν δεν μπορούσαν; Τι θα έκανα; Δεν ξέρω..Ίσως δε θέλω να παραδεχτώ..Πάντα βλέπω..πάντα.Και μάλιστα δεν κάνω πως δεν το βλέπω.Το παραδέχομαι και αρκετές φορές το ανέχομαι. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλύτερο ή χειρότερο.Τουλάχιστον δεν είμαι χαζή υπό την έννοια της αντιληπτικής ικανότητας.
     Τώρα την ανοχή τη λες χαζομάρα;