Κυριακή 6 Μαΐου 2012

Δι'αλληλογραφίας συμπεράσματα..

"Κάθομαι εδώ και σκέφτομαι..Αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα σε αλήθειες και ψέματα..Θυμώνω με τον εαυτό μου που συνεχίζει να δικαιολογεί ανθρώπους που ίσως να μην έπρεπε..Δεν ξέρω τι να επιλέξω, πώς να φερθώ..Σκέφτομαι, σκέφτομαι...

Άραγε αξίζει μια ευκαιρία ή είναι ένα ακόμη μια διαδικασία που θα με οδηγήσει πάλι στη φθορά;

Ούτε ο εαυτός μας δεν αξίζει δεύτερη ευκαιρία...Και όσο και να θες, μπορεί το μυαλό να θέλει να ξεχάσει, να συγχωρεί η καρδιά μα το γυαλί έχει ραγίσει..

Πάψε να δίνεις ευκαιρίες σε κάτι τελειωμένο!
Σταμάτα πια να γυρνάς στο παρελθόν σου!
Αποφάσισε τι θες,τι ζητάς..

Γιατί είσαι εδώ??
Γιατί μένεις?

Κι όσο ο καιρός περνά η ζωή σου εξατμίζεται..
Να θυμάσαι:
ΠΡΩΤΑ ΕΣΥ!!! "

Αυτά ήταν τα συμπεράσματα δι'αλληλογραφίας....

Μόνοι

Μόνοι ταξιδεύουμε,
κάτω από ένα φεγγάρι που φτιάχτηκε μόνο για μας
Κάτω από ένα φως που μας έλουζε κι αναζωπύρωνε τη φλόγα μας...

Μόνοι,σα να ζητάγαμε την άλλη μισή αγκαλιά
συναντηθήκαμε και κούμπωσαν τα χέρια μας
λες και το καλούπι είχε κοπεί στα δυο...

Μόνοι , με μάτια ζαλισμένα,
χείλη υγρά,
καρδιά που έψαχνε φωλιά για να κουρνιάσει...

Μόνοι, μακριά ο ένας απ΄τον άλλο
μα οι σκέψεις μας μπλέκονται γλυκά,
σα σπασμένες χορδές κιθάρας που έμπλεξε ο αέρας..

Μόνοι, κάθε βράδυ ταξιδεύουμε σε κόσμους που συναντώνται,
χορεύουμε τανγκό στην Ισπανία
κι έπειτα πάμε Κούβα για τεκίλα...

Μόνοι, σ'ένα δωμάτιο με θέα τη Βιέννη,
βιώνουμε έναν έρωτα τόσο παράλογο,
τόσο επικίνδυνο..

Μόνοι,
χώρια αλλά μαζί....


Για σένα γράφω...

Για σένα γράφω τα βράδια...
Πόσο ωραίο είναι το ψεύτικο!
Πόσο ερωτεύσιμο!
Έχει αυτό το μαγικό του έρωτα,
το παραμύθι που σε κάνει να θες να μπεις και να το ζήσεις..

Για σένα γράφω σου λέω!
Δίνεις όσα ήθελα να έχω..
Θέλεις μόνο όσα μπορώ να δώσω,
δίχως να ζητάς εξηγήσεις κ' απολογισμούς..
Κι ας ζηλεύεις..
Θα σ'αναζητώ...

Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

Μόνο να με νοιάζεσαι...

          Μη...Μη με σπρώξεις σ'άλλες αγκάλιες..Δεν ξέρω τι ζητάω..Σε θέλω όμως...Μη με σπρώξεις....Μη.....
         Με ρώτησες τι θέλω μια βραδια...Τι ψάχνω και τι ζητώ....Κάποιον να με νοιάζεται σου απάντησα...Λαθος....Κάποιον να μπορεί να με κρατήσει κοντά του θέλω...Να με κάνει να μείνω δίπλα του...Να είναι εκεί για μένα..Δίπλα μου χωρίς να τον δένω...χωρις να τον αναγκάζω,χωρις να του επιβαλλω ή να του ζητάω τιποτα...Να προσφέρει όσα θέλω χωρις να τα ζητησω...Να μην παταει τον εγωισμό μου και να με αφησει να ειμαι αυτο που ειμαι...Κ αν δε με ξερει...Να ψάξει να με βρει..Να ενδιαφερθεί να με γνωρισει...
        Όλα σε αυτο που σου ειπα στην αρχη αυθορμητα βρίσκονται τελικα...Να με νοιαζεται..Αμα το κάνει αυτό, θα κάνει κ όλα τα άλλα....

Μιλούσα μαζί σου....

        Όλα τα ωραία κρατάνε λίγο..Άλλωστε εσύ δεν το έιχες πει? Έτσι και το δικό μας όνειρο..Λίγο πριν ζωντανέψει το σκοτώσαμε..Δε θ'αφηνα πότέ τ'όνειρο να ζωντανέψει ..όχι αυτό τουλάχιστον...Έχω αφήσει κ'άλλα και μια μέρα μ'έδιωξαν απο μέσα τους...Οπότε..Άσε που το φοβόμουν..Ήταν τόσο ζωντανο!!!  Το ζούσαμε πριν ζήσει!! Όμως...
       Τώρα πια δε μιλάμε...Που και που εμφανίζεσαι σαν ζηλίαρης και παραπονιάρης εραστής...Που και που ξεπετιέσαι λέγoντας πως με σκέφτεσαι κι ας μη σε πιστευω..Κι ας σε σκέφτομαι κι εγω...Ισως να λες κι αλήθεια...Εισαι περιεργος παιχτης...Σε πιανω μονο απο φοβο μη με πιασεις...Και σ'αρεσει αυτο!
       Τώρα πια δε μιλάμε...Η μορφή σου υπάρχει στο μυαλό..Τα λόγια σου,οι αντιδράσεις σου,οι παράφορες ζήλιες σου! όλα...Που και που σε θυμάμαι..Οχι κάτι πονηρο....Άμα ήθελα θα το  είχα ... Ισως...Μια γλυκιά ανάμνηση μόνο!
        Ισως...Αυτό το ίσως μας κράτησε,μας έδεσε,μας απομάκρυνε..Αυτό το Ισως...Αυτός ο φόβος να ζωντανέψει τ'όνειρο...

Η πηγή του λάθους...

            Και που καταλήγεις τελικά? Όλα τα λάθη την ίδια ρίζα έχουν..Λες δεν θα τα ξανακάνεις αλλά....Άμα κάτσεις και το σκεφτείς, δε μαθαίνουμε και τόσο από τα λάθη μας..Γιατί άμα κοιτάξεις εκείνα που έκανες και αυτά που κάνεις αργότερα θα δεις ότι η ίδια πηγή σε οδήγησε σ'αυτό το λάθος..Να 'ναι κάποια αδυναμια σου? Κάποιο ελάττωμά σου? Κάτι που δεν ξεπέρασες ή σ'έχει σημαδέψει? Το ίδιο πράγμα είναι...Αυτό σε οδηγεί στα ίδια λάθη πάλι...Άρα τι μαθαίνεις? Τρίχες!
          

Σε σενα μιλάω...

             Σε ψάχνω...Σε αναζητώ περισσότερο από ποτέ..Ψιλομεθυσμένη από το τσιπουράκι στα λέω όλα αυτά..Όσα παραδέχομαι σε σενα και νηφάλια αλλά συνήθως δε σου μιλάω..Απλά σε σκέφτομαι..
            Κάποιες  φορές μου λείπεις..Νιώθω ότι είσαι αλλού..Η αίσθηση ότι μπορεί να σε χάσω με τρελαίνει!! Πεθαίνω!! Δεν υπάρχει μεγάλύτερη κατάρα,μεγαλύτερη ξεφτίλα,ταπείνωση...Δεν μ'αρέσει να σε πληγώνω αλλά πολλές φορές εσύ αποφασίζεις...Πολλές φορές προσπάθησα με λογική να σε πείσω μα πάντα η καρδιά υπερνικά..
           Τι θες τελικά? Τι ζητάς? Ουτε εσύ ξέρεις..Με μπερδεύεις συνεχώς...Αχ και να μπορούσες ν'αποφασίζεις!!!! Να μην μπλέκεσαι σε διλλήματα..Να κοιτάς και λίγο τον εαυτό σου...
           Ναι σε σένα μιλάω...
           Στον εαυτό μου.........

Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2012

Μιλώ μαζί σου..

              Kι όταν μιλάω μαζί σου...Λατρεύω κάθε φράση σου...Ο τρόπος σου να μιλάς, οι αντιλήψεις σου, οι ιδέες και οι απόψεις που έχεις για τα πράγματα είναι κάτι το διαφορετικό ,το μοναδικό...Μου θυμίζεις την αγαπημένη μου συγγραφέα, που έχει το δικό της τρόπο να βλέπει τα πράγματα...
             Θα μπορούσαμε να συζητάμε ώρες..Να αναλύουμε το πιο απλό, το καθημερινό , το παράλογο..Κρέμομαι από τα χείλη σου και αυτό με τρομάζει...Δεν έχεις και σε όλα δίκιο..Ένας ρεαλιστής επαναστάτης είσαι...Πρώτη φορά συναντώ τέτοιο είδος..Συμβιβασμένος με την αλήθεια ,την πραγματικότητα ,δίχως φρούδες ελπίδες που όμως αγωνίζεται για ν'αλλάξει τα πράγματα..Ή για να τα έχει καλά με τον εαυτό του? Δε μου το απάντησες αυτό...
            Μοιάζουμε τόσο κι όμως διαφέρουμε...Ρεαλίστρια κι εγώ και λάτρης του σουρεαλισμού...Τρελή και επαναστάτρια με τον εαυτό μου...Ψάχνοντας να βρω τι θέλω να βρω..Πώς?Εξερευνώντας το άγνωστο και κρατώντας ότι με γεμίζει από αυτά που ανακαλύπτω...Μα εσύ ξέρεις περισσότερα...
            Σιγά σιγά σ'εξερευνώ...Και είναι ωραία η εξερεύνηση του άγνωστου...

Την ανοχή τη λες χαζομάρα?

         Πάντα έρχονται στιγμές που ερχόμαστε σε διλήμματα.Κάποια είναι απλά ,όπως "τι καφέ να πάρω;" που τελικά κοιτάς δέκα ώρες τον κατάλογο (τον οποίο ξέρεις απ'έξω από τις προηγούμενες φορές) και καταλήγεις πάλι στο ίδιο (και αυτό το ήξερες από την αρχή).Κάποια όμως είναι πιο σύνθετα.
            Είναι φορές που αναρωτιέσαι, στιγμές που απορείς με τον εαυτό σου και σκέφτεσαι πώς μπορεί εσύ να είπες ή να έκανες κάτι τέτοιο.Ή χειρότερα πως μπορεί εσύ να ανέχεσαι κάτι τέτοιο.Είναι κάποιες καταστάσεις που λες "ή θα στενοχωρήσω αυτόν ή τον εαυτό μου.." Τι επιλέγεις όμως; Και γιατί;
           Είμαι άνθρωπος που θέλει χρόνο για να αποφασίσει κάτι. Ναι,παίρνω και μόνη μου κάποιες αποφάσεις γρήγορα αλλά όταν ο άλλος μου βάλει ένα δίλημμα θέλω το χρόνο μου. Ακόμα και για το απλό "πάμε για καφέ;" .Θέλω να σκεφτώ τι άλλο έχω να κάνω, μήπως θα μπορούσα να αξιοποιήσω το χρόνο μου κάπως αλλιώς , καμία φορά βαριέμαι να βγω από το σπίτι αλλά σκέφτομαι πάλι μέσα θα κάτσεις και τέτοια..Ακόμα και για πράγματα που όντως θέλω σκέφτομαι μήπως θα ήταν καλύτερο να γίνουν κάποια άλλη φορά και πάει λέγοντας..Θα έλεγα βέβαια πως κάτω υπό πίεση παίρνω τις ταχύτερες και ίσως καλύτερες αποφάσεις. Όσο το σκέφτομαι, τόσο βασανίζομαι και με τρώνε τα διλήμματα...(και εδώ δε μιλάω για απλά θέματα).
         Σε μια σχέση, ο καθένας έχει τις ελευθερίες του.Δεν είμαι άνθρωπος που θα σε πιέσει και ίσα ίσα μπορώ να πω ότι έχω κατανόηση.Ίσως επειδή αγαπώ κι εγώ την ελευθερία και στο άκουσμα της λέξεις "απαγορεύεται" ή "Αν κάνεις αυτό..." σηκώνομαι και φεύγω χωρίς δεύτερη σκέψη. Έτσι φέρομαι και στους άλλους και χωρίς κανένα πρόβλημα.
        Γενικά,είμαι άνθρωπος που προσαρμόζεται εύκολα, όμως δε μπορώ να καταπιέζομαι.Νιώθω πολύ εύκολα ότι πνίγομαι και όταν δε νιώθω άνετα δεν μπορώ να το κρύβω. Επίσης δε μ'αρέσει να κάνω τη γλάστρα..Όταν λοιπόν είμαι σε μια παρέα και νιώθω άβολα (που σπάνια γίνεται αυτό), δεν μπορώ να κάθομαι στη γωνίτσα χωρίς να μιλάω ,προτιμώ να φύγω ευγενικά ή/και να μην ξαναπάω. Όταν όμως μου το ζητάει κάποιος που με ενδιαφέρει τι να κάνω; Αν είναι να πας κάπου για πολλές μέρες ας πούμε, για κάποιο λόγο που αφορά κάποιο άλλο άτομο...Από τη μία σκέφτεσαι να πάμε να περάσουμε ωραία,φίλοι του είναι...Από την άλλη δε νιώθω άνετα,γιατί να πιέζομαι,ας πάει και μόνος του,ούτε εκείνος θα ερχόταν σε αντίστοιχη περίπτωση,δεν πάει για μένα αλλά για τους άλλους...
       Είπα όχι στην αρχή.Ένιωθα μια χαρά ,δε με πείραζε να πάει μόνος του..ίσα ίσα... Θα επέμενα στο όχι αν ήταν αλλιώς τα πράγματα.Αν όλα ήταν καλά..Πραγματικά δε θα πήγαινα.Όμως,δεν ήταν καλά τα πράγματα.Έτσι,είπα λοιπόν να πάω.Είπα ναι..Να δω αν μπορούν να φτιάξουν τα πράγματα.
      Και αν δεν μπορούσαν; Τι θα έκανα; Δεν ξέρω..Ίσως δε θέλω να παραδεχτώ..Πάντα βλέπω..πάντα.Και μάλιστα δεν κάνω πως δεν το βλέπω.Το παραδέχομαι και αρκετές φορές το ανέχομαι. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλύτερο ή χειρότερο.Τουλάχιστον δεν είμαι χαζή υπό την έννοια της αντιληπτικής ικανότητας.
     Τώρα την ανοχή τη λες χαζομάρα;