Σάββατο 6 Αυγούστου 2011

Αναζητώντας την ευτυχία...

Είχα κουραστεί να προσπαθώ να ελέγξω την τρέλα μου..Κάθε αυθόρμητη σκέψη και αντίδρασή μου..Ήθελα να νιώσω ελεύθερη από τον εαυτό μου που εγώ τον είχα μάθει να με νουθετεί και να με προστατεύει..Και ξεκίνησα..

Άρχισα να κρίνω και να επικρίνω, να μιλάω και να πράττω πολλές φορές δίχως να το πολυσκέφτομαι..Ευτυχώς σύντομα κατάλαβα το λάθος μου και βρήκα τις ισορροπίες για το "νέο" μου εαυτό..Άρχισα να παίζω..Έτσι έβλεπα τη ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις..Ως ένα ευχάριστο και "εκπαιδευτικό" παιχνίδι..Μέσα από την επαφή με ανθρώπους διαφορετικούς και έχοντας την ικανότητα να κρίνεις μπορείς να μάθεις και ποιος είσαι και τι ζητάς..Έτσι έκανα και εγώ..Κράτησα θετικά και ίσως και αρνητικά (που θα με έκαναν να επιβιώσω στη σημερινή κοινωνία) ανθρώπων που γνώρισα..Είδα στοιχεία που έψαχνα χωρίς να ξέρω από πριν ότι αυτά μου έλειπαν.. Ενθουσιάστηκα, στενοχωρήθηκα, απογοητεύτηκα, διαψεύστηκα για κάποιες απόψεις μου ή επιβεβαιώθηκα για όσα πίστευα για κάποιους ανθρώπους..Συνήθως πριν την αρχή ήξερα το τέλος αλλά δε με ένοιαζε..Κατηγορούσα μετά τον εαυτό μου, είχα ως δικαιολογία ότι "το ήξερες" και έτσι κάπως πήγαινα παρακάτω..

Τι γελοία δικαιολογία αυτή ε; Δικαιολογία ενός ανθρώπου ανίκανου να αλλάξει το παρόν και να το φέρει στα μέτρα του..Αλλά τους ανθρώπους μπορείς να τους αλλάξεις; Ή καλύτερα θέλεις; Όταν ερωτεύεσαι έναν άνθρωπο όπως είναι γιατί να τον αλλάξεις; Κάποιους είτε όσο τους γνωρίζεις τους ερωτεύεσαι είτε τους βαριέσαι και απογοητεύεσαι..Στην πρώτη περίπτωση είσαι τυχερός..Στη δεύτερη όμως; Και για σένα ισχύει το ίδιο..Αλλά αποφασίζεις..Είτε μένεις ίδιος και αφήνεις τον άλλο να σε γνωρίσει είτε (οι αδύναμοι) αλλάζεις για να κρατήσεις τον άλλο και φτάνεις μόνος σου να φθείρεσαι και να φθείρεις τη σχέση σου..

Εγώ δεν αλλάζω..Καμιά φορά αλλάζουν οι αποφάσεις μου και οι τρόποι που θα αντιμετωπίσω και θα χειριστώ μια κατάσταση..Αυτό γιατί έκρινα ότι ο προηγούμενος χειρισμός ήταν λάθος..Αναζητώ το σωστό (όπως το ορίζει καθένας...)Ίσως το πιο μεγάλο λάθος μου που προσπαθώ να χειριστώ είναι η εμπιστοσύνη..Όταν δε μπορώ να εμπιστευτώ τον άλλο νιώθω δυστυχισμένη..Δε μπορώ να είμαι μ'έναν άνθρωπο που δεν μπορώ να εμπιστευτώ (ως ένα βαθμό τουλάχιστον)..Όταν τη δείχνω και κλείνω τα μάτια τότε έπεται η εκμετάλλευσή της..Κάποιοι το λένε αυτό "δεδομένο"..Το ότι εμπιστεύεσαι κάποιον δε σημαίνει ότι είναι και "δεδομένος"..Η εμπιστοσύνη είναι κάτι διαφορετικό ..Είναι αυτό που με κάνει να ξέρω ότι ο άλλος με σέβεται, ότι δε με κοροειδεύει ..Να μη νιώθω ότι βγαίνω με τους φίλους του και σκέφτονται από μέσα τους ¨Τι κέρατο έχει φάει η κακομοίρα..."..Για τη  ζήλια και την ανασφάλεια δε φταίει πάντα μόνο αυτός που τα νιώθει..Φταίει και ο άλλος όταν η δική του συμπεριφορά τα προξενεί..

Βαριέσαι όταν λείπει το πάθος, η ένταση, ο αγώνας για να κερδίσεις και να κρατήσεις κάτι..Κουράζεσαι όταν τσακώνεσαι με τον άλλο ,είτε αυτός συνέχεια διαφωνεί μαζί σου ,είτε όταν συμφωνεί ενώ εσύ ωρύεσαι..(ειδικά το δεύτερο με εκνευρίζει απίστευτα!!δηλαδή και να μην τσακώνεσαι..ε..είναι βαρετό!!) ..Άρα τι θες; Μπαίνεις σε μια σχέση και το μόνο που σου έχει μείνει είναι να προσπαθήσεις να κρατήσεις τον άλλο..Αλλά άμα είναι και αυτός "δεδομένος"...Ψάχνεις γι'άλλα..Είναι ακόρεστη η επιθυμία του ανθρώπου να ξέρει ότι μπορεί διεκδικώντας να κερδίσει ακόμη και τα αδύνατα..Όταν αυτό γίνει, έρχεται η απομυθοποιήση και αρχίζει ένας άλλος τέτοιος αγώνας για κάτι άλλο..

Πόσο άσχημο είναι; Κάναμε τους ανθρώπους τα πιο αναλώσιμα αντικείμενα.. Πόσο δυσκολεύεσαι να πιστέψεις τις αλήθειες που γνωρίζεις; Πώς πέφτεις θύμα όσων γνωρίζεις; Αρνείσαι μέσα σου να τα πιστέψεις; Μήπως ελπίζεις σε κάτι άλλο; Ίσως νομίζεις ότι θα το ξεπεράσεις, θα το αντέξεις, θα..,θα..... Τελικά τι; Σε κάποιους αρέσει να πονούν...Προκαλούν οι ίδιοι τον πόνο τους..Πόσο άρρωστο!! Άλλοι απλώς κάνουν ότι αντέχουν,πιστεύουν σ'αυτό και τα καταφέρνουν τελικά..Αλήθεια,ψέμματα κανείς δεν ξέρει..Ούτε οι ίδιοι..Είναι και κάποιοι που προτιμούν τη λήθη..Σβήνουν τα πάντα και προχωρούν..Ούτε αυτοί ξέρουν τι είναι αλήθεια και τι ψέμα..Εγκλωβίζονται μέσα σε όσα έχουν καταφέρει να πείσουν τον εαυτό τους..

Πόσο ωραίοι είναι οι άνθρωποι!! Πόσο περίεργοι,τρελοί και μπερδεμένοι!! Πόσο μπορεί κανείς να αντέξει όλα αυτά και να μην παραδοθεί στην ευκολία μιας ανιαρής και "ανούσιας" ζωής..Αλλάζει στόχους, φιλοδοξίες, θέλω και πιστεύω, προκειμένου να πείσει τον εαυτό του ότι η ευτυχία του βρίσκεται μέσα σ'αυτά που έχει..

Αυτοί νομίζουν ότι έχουν βρει την ευτυχία και νιώθουν ευτυχισμένοι..Οι άλλοι ζούν με το ανικανοποίητο αίσθημα που τους βασανίζει και ίσως κάποτε βρουν την ευτυχία τους αν δεν καταλήξουν όπως οι πρώτοι..Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο..Να πιστεύεις τα ίδια σου τα ψέμματα και να βρίσκεις την "ευτυχία" μέσα σ'αυτά ή να ταλαιπωρείσαι αναζητώντας μια ευτυχία ίσως και να μη βρεις ποτέ;

Κυριακή 15 Μαΐου 2011

Έψαξα..

Εψαξα να σε βρω..παντού..Ήσουν αυτό που έδινε νόημα στη μικρή και άνοστη ζωή μου...Έψαξα πολύ..Σε κυνήγησα με το δικό μου τρόπο που ίσως δεν κατάλαβες ποτέ..Και ούτε θα μάθεις..Σ' ένα όνειρό μου σε βρήκα..Σ'έκλεψα και σ'έκανα αλήθεια..Τη δική μου αλήθεια..Μα λάτρεψα αυτό που είσαι..'Οπως είσαι..Τρελός..Με τις ευαισθησίες και τις χαζομάρες σου..Τα πάντα αγαπούσα σε σένα..Λάτρευα τις αντιδράσεις σου..Ακόμα και τον (ιδιαίτερο) τρόπο σκέψης σου... Και εκεί ταιριάξαμε!! Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα γίνω έτσι..Ότι θα με κάνεις να σ'αγαπήσω τόσο πολύ..Να σ'ερωτευτώ παράφορα και να αφεθώ ολοκληρωτικά στα χέρια σου..Εγώ που θέλω την ανεξαρτησία μου και την ελευθερία μου σαν τρελή..Εγώ που φοβάμαι μήπως και φτάσω να εξαρτώμαι από άλλους...Σ'αφήνω να με κάνεις ότι θες...Και μ'αρέσει να παραδίνομαι τόσο σ'έσενα..Ο φόβος έγινε λαχτάρα..Η δέσμευση ,ελευθερία ..Η εξάρτηση, λύτρωση...Είχα ανάγκη να παραδοθώ..να ελευθερωθώ...Και συνεχίζω να παραδίνομαι...

Δε σε ξέρω καν..Δε σε έμαθα και ποτέ..Ήθελα να σε σκιαγραφώ με κάθετι που μου έδινες..Να πλάθω εικόνες και αντιλήψεις..κίβδηλες ή μη δε με πείραζε...Μέσα από σένα έμαθα εμένα...Πώς αντιδρώ , πώς φέρομαι....Δε μπόρεσες να με κερδίσεις..Είναι πολύ δύσκολο αυτό...Κανείς δεν το κατάφερε..Κανείς δε μπόρεσε να με κρατήσει κοντά του..Είμαι πετούμενο πουλί που μπήκε εθελούσια στο κλουβί σου μα είχε αντικλείδι...Κ αυτό ήταν το πιο ωραίο...Σε άφηνα να πιστεύεις όσα ήθελα..Σε άφηνα να νομίζεις ότι μπορείς να μ'έχεις...Έτσι σε κράταγα..Κ' έτσι σε άφησα...

Και έχω αρχίσει να φοβάμαι..Κανείς δε θα μπορέσει να με κρατήσει δίπλα του;; Κανείς δε θα μπορέσει να με κάνει να μείνω εκεί;; Ένα πουλί που φεύγει δε θα γυρίσει ποτέ πίσω στο κλουβί..Αρκεί να είσαι έξυπνος..Να καταλάβεις πότε το πιάνεις και πότε εκείνο έρχεται και μένει στο κελί σου..Και αυτό είναι το δύσκολο..

Μ'αρέσει να σε γνωρίζω...Να μαθαίνω και ότι πιο ασήμαντο για τη ζωή σου..Με κάνει να γελώ ..να χαμογελώ..να χαίρομαι που σε γνώρισα και είμαι κοντά σου έστω και για λίγο...Και όσο σε γνωρίζω, τόσο σ'ερωτεύομαι.. ..τόσο τρελαίνομαι και παραδίνομαι σε κάθε σου επιθυμία..Κ'αφήνω τη ζωή να κυλά,αδιαφορώντας για τα πάντα...Παύει να με νοιάζει το μέλλον..Ονειρεύομαι..Πάντα..Αλλά θέλω να ζω..Όπως τότε...

Θυμάσαι? Τότε που κάναμε τρέλες όπου και να βρισκόμασταν..Που αδιαφορούσαμε για όλους και για όλα..Ήμασταν μόνο εμείς..Ερωτευμένοι και τρελοί..Εσύ μου το  'μαθες αυτό...Κ' ας κράτησε τόσο λίγο..Έμαθα πάρα πολλά..Και σ'ευχαριστώ...Γιατί με έκανες να δω και άλλες πλευρές του εαυτού μου..Γιατί μου έδειξες πώς κάνει ο παθιασμένος και τρελός από έρωτα..Γιατί μόνο μαζί πετάξαμε ταυτόχρονα στο ίδιο σύννεφο..Και ας κράτησε τόσο μα τόσο λίγο...

Έπεσα από το σύννεφο μα δε μετάνιωσα ποτέ...Γιατί όσα έζησα και όσα θα ζω στα σύννεφα είναι αυτά που θα με κρατούν ζωντανή όταν πατάω στη γη...

Εκείνη..


Δε σε ξέρω..Δε σε ήξερα και ούτε θα σε μάθω.....Στην αρχή μπορεί και να σε μισούσα εσένα...Λάθος ..Δε σε μισούσα...Εμένα μισούσα που δεν κατάφερα να σε δω αλλιώς..Δε σε γνώρισα και ίσως φταίω..Δε θα σε γνωρίσω πια..Είναι αργά..Βλέπω τώρα ότι πονάς ,όπως πονούσα και εγώ τότε με όσα εσύ(?) προκαλούσες..Ήμουν η κακιά και εσύ η καλή...Τώρα πονάς και καταλαβαίνεις..Όχι..Δεν τον είχες ποτέ..Σε κοροειδευε...Έτσι έλεγα και εγώ..Στην αρχή μ'ένοιαζε..Ήθελα να κερδίσω..Μετά κουράστηκα.Κατάλαβα πως δεν άξιζε τόσα..Νόμιζε ότι με κέρδισε και με βαρέθηκε ενώ ποτέ δε με είχε..Δε μπορούσε να το καταλάβει....Άρχισα να αδιαφορώ...Ήταν έξυπνος αλλά όχι τόσο..Ήταν σίγουρος γιατί εγώ τον έκανα να το νομίζει...
Πίστευα ότι είχες κερδίσει αλλα έκανα λάθος..Ήσουν αλλού και αυτός σε εμένα...Αυτή η ιστορία με κούρασε..ίσως δεν άξιζε και τόσο..Όμως μου έκανε καλό...Έμαθα πολλά....Κυρίως για μένα...Μακάρι να με ήξερες..Να μπορούσα να σου πω πως ένιωθα τότε...'Οπως νιώθεις τώρα εσύ...

Δεν έχω μάθει να χάνω..Και αν γίνει αυτό ξέρω πως να μην πληγωθώ...Μ'αρέσει να βιώνω ο κάθε συναίσθημα..ακόμα και μια ήττα..γιατί βλέπω πόσο δυνατή μπορώ να γίνω..Μακάρι να είσαι και εσύ έτσι...Δε σε ξέρω..Δεν ξέρω τι να πιστέψω για σένα..Μπορεί να μου διέλυσες την "ευτυχία" , μπορεί και να μου έκανες καλό...
Χάρηκα που σε γνώρισα..Κ' ας μη σε ξέρω...

Δευτέρα 9 Μαΐου 2011

Τότε..(σκέψεις 1) ..

Μα δεν αισθάνομαι ελεύθερη..ή μάλλον δεν αισθάνομαι δεσμευμένη..Δεν αισθάνομαι ότι έχω κάποιον δίπλα μου..Ξέρω, πιστεύω με νοιάζεται όπως και εγώ..Δεν είναι πουθενά,είναι δίπλα μου..Δε μιλάμε, δε βλεπόμαστε,δεν επικοινωνούμε..Χανόμαστε στη σιωπή, στη ζωή..

Υπέμεινα πολλά..Προσπάθησα, συγχώρεσα,πιέστηκα,στεναχωρήθηκα,έδωσα,ερωτεύτηκα,Κουράστηκα..
Μερικές φορές πετάω,νιώθω υπέροχα,καλά..Άλλες, η αδιαφορία, το ψέμα, η μοναξιά με πνίγουν..Είναι καλύτερα να είσαι μόνος και να το ξέρεις παρά να νομίζεις ότι έχεις κάποιον δίπλα σου και να μην υπάρχει.. Φταίει το δεδομένο, η ανοχή ,η υπομονή,η κατανόηση?? Φταίω εγώ που κάθομαι μόνη και κλαίω και στεναχωριέμαι ..Πνίγομαι..Αυτό νιώθω..Πνίγομαι!!

Μακάρι να ήμασταν αλλιώς..Καλύτερα κάτι που δε σε καλύπτει να τελειώνει νωρίς..Γιατί μετά πονάει περισσότερο..Πάντα αυτό έλεγα..Τώρα γιατί άλλαξα έτσι??΄Οχι..Δεν είμαι άνθρωπος που φοβάται να ζήσει ή να πονέσει..Ίσα ίσα..Βλέπω την κάθε στιγμή της ζωής σα μια πρόκληση...Άλλα πόσο μπορείς να αντέχεις??Πόσο θα κλείνεσαι σε μια φυλακή που και εσύ δημιούργησες??Ως πότε θα συνεχίζεις ένα λάθος??Αξίζει??

Αξίζει,γιατί καθένας αγαπά με το δικό του τρόπο..Όλοι κάνουμε λάθη..Ο εγωισμός μας σκοτώνει τα πάντα..Μα είναι εγωισμός ή αξιοπρέπεια??Πάθος ή λογική??Δική σου η επιλογή..και οι συνέπειές της...Κανένα δεν είναι καλό..Σε τέτοια παιχνίδια επιλέγεις αυτό που θα πονέσει λιγότερο..Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύεις..Τολμάς ν'αλλάξεις τη ζωή?? Να διώξεις αυτόν που σ'αγαπά??  Και εσύ τον αγαπάς..Δεν ξες γιατί..Με το μυαλό δεν έχεις και πολλούς λόγους..Άλλα η καρδιά..Η αγάπη δε χρειάζεται λόγους..

Άρα??Συνεχίζεις να υποφέρεις?Βάζεις χρονικά περιθώρια??Πόσες παρατάσεις θα δώσεις στον πόνο και στα δάκρυα??Γιατί υποφέρεις τόσο?? Μα είναι τόσο χαζό...Ποια?Εσύ..Είχες μάθει αλλιώς..Δεν σε ένοιαζε ποτέ..Έπαιζες..Έκανες ανθρώπους να υποφέρουν όπως πονάς εσυ τώρα..Ως πότε θα έτρεχαν όλοι πίσω σου??Νόμιζες θα ήσουν για όλους το επίκεντρο της ζωής τους?? Χαχα!! Μα όχι! Δεν το πίστευες..Δεν είσαι τόσο χαζή..Απλά είχες μάθει έτσι..Και μετά που το έχασες σου κακοφαινόταν..

Αναρωτιέσαι..Ως πότε θα είσαι μεταξύ του κόσμου και του κόσμου σου?? Χαμένη σε σκέψεις συνεχώς κινείσαι ανάμεσα σε ανθρώπους που σε βλέπουν ευτυχισμένη..Το λατρεύεις αυτό..Είναι το παιχνίδι σου..Να μη μπορεί να καταλάβει κανείς πώς είσαι..ποια είσαι..τι θες και ζητάς..Ούτε καν αυτός...Δύσκολο και επίπονο το παιχνίδι σου..

Αλλάζεις χίλιες γνώμες το λεπτό..Αντέχεις??Αυτό το σκωτσέζικο ντους,τον κυκλοθυμισμό αυτό τον αντέχεις??Τρελαίνεσαι!!Δεν είσαι καλά και το ξέρεις..Που πας επιτέλους?? Τι θες??Τι σου λείπει??Πού θα το βρεις?? Πόσο κρίμα...που έφτασες ως εδώ..Αλλά συγκρίνεις..Οι άλλοι μπροστά του..ο χαρακτήρας..Αχάριστη..Δεν έχεις ανάγκη να γυρίσεις στο παρελθόν και ας μπορείς..Είσαι περίφανη γι'αυτό..Μπορείς εύκολα να προχωρήσεις στο μέλλον και να ξεπεράσεις πολλά..Ευτυχώς..Αλλιώς πώς θα ζούσες τώρα..Άρρωστη..

Πόσο διαφορετικοί μπορεί να είμαστε??Πόσο μπορεί να σ'αγαπώ και να μην το ξέρεις??Πόσο ερωτευμένη μπορεί να είμαι και να μη θέλω να το παραδεχτώ?? Εσύ?? Πώς μπορώ να σε αφήσω???
Γιατί όταν σου δίνομαι αισθάνομαι πως φεύγεις...και αν φύγεις..δε θα τρέξω να σε βρω...
Θα μείνω εκεί..να περιμένω ..Εσένα??Κάτι άλλο?? Δεν έχω το κουράγιο να πάω πουθενά..Σ'αγαπώ και  μένω εδώ..Αδιαφορώ για όλα..Χάνομαι..χάνομαι..χάνομαι...

Δε μπορώ να σε μισήσω..Πώς να φανταστώ ότι δε θα σου μιλώ..Πώς να σβήσω τα όνειρα που κάνω??Αν τα σβήσω θα πεθάνω..Αυτά είμαι εγώ..Ίσως τα σβήσεις εσύ..Ναι ..Και τότε??Τότε θα φύγω..Θα σύρω τα κομμάτια μου πριν με αποτελειώσεις..τουλάχιστον δε θα με έχεις σκοτώσει εσύ..Έχω αξιοπρέπεια..Μόνη θα λιώνω,σαν το κερί μέχρι να  βρω τη γαλήνη σε μια αγκαλιά που η φλόγα της δε θα με καίει..Θα με ζεσταίνει..

Θα σου μιλήσω..Θα στα πω..Να σκεφτείς , να διαλέξεις,,να πας σ'εκείνη που ακόμα θες και αγαπάς..Να μην αισθάνομαι ότι σας χωρίζω..Να ξέρω ότι ανήκω σε κάποιον επειδή το θέλω,
μόνο σ'αυτόν ,μόνο σ'αυτόν ,μόνο σ'αυτόν...Και αυτός να νοιάζεται μόνο για μένα....

Παρασκευή 29 Απριλίου 2011

Το δεδομένο και το παράλογο...

Απογοήτευση..Καμιά φορά αλλιώς περιμένεις τα πράγματα..Εκτιμάς αλλιώς τις ανθρώπινες σχέσεις..Ίσως περιμένεις ότι θα λάβεις όσα έδωσες..Ότι οι άλλοι θα αντιδράσουν όπως και εσύ..Υπερβολικά αισιόδοξο;; Θα το ήθελες όντως;; Ναι..Απογοητεύομαι από ανθρώπους αχάριστους..Βαριά λέξη..Λάθος..Από ανθρώπους που κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους..την προσωπική τους ευτυχία και τίποτε άλλο..όλα θυσιάζονται στο βωμό αυτής..Η αγάπη, η φιλία..Δυσνόητες έννοιες..Βαριά η σημασιολογική τους έννοια..Ίσως απροσδιόριστη,υποκειμενική..Στην τελευταία λέξη κρύβονται όλα..

Υποκειμενισμός..Ναι..Θεωρώ δεδομένο κάτι που εσύ μπορεί να θεωρείς ακόμα και παράλογο..Και εκεί μπλέκουν τα πράγματα..Προσπαθώ να σου εξηγήσω το δεδομένο-παράλογο...Πως να το καταφέρω..Τώρα δεν μπορείς να το δεις..Έτσι έχεις μάθει..Έτσι βολεύεσαι...Δεν έχεις την ωριμότητα..την κριτική ικανότητα...Αν ήμουν εγώ στη θέση σου θα ήταν αλλιώς..Πάλι εσύ θα είχες δίκιο..Έτσι θα νόμιζες..Όπως πάντα...Βλέπεις απ'όλους γύρω σου ότι δεν είναι έτσι..Πως έχεις άδικο..Δε θες να το δεις..να το παραδεχτείς..Κλείνεις τα μάτια και εθελοτυφλείς..Συχνά αναρωτιέσαι..Που κάνεις λάθος;; Κάπου θα φταις αφού εγκλωβίζεσαι στη μοναξιά σου..Και φοβάσαι..Μα όχι..Μη φοβάσαι..Απλά δες..Δεν είμαστε όλοι ίδιοι..Δε σκεφτόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο..Δε ζητάμε όλοι τα ίδια πράγματα..

Και εδώ λανθάνω..Τα ίδια περιμέναμε..Ότι ο ένας θα αντιδράσει όπως ο άλλος..Μόνο που αντιδρούμε διαφορετικά...Προσπάθησα τόσο....τόσο πολύ..Δεν ήθελα να σε χάσω..Δεν μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα...Ζούσαμε παράλληλες ζωές..Κλεισμένος ο καθένας στο δικό του δωμάτιο έκλαιγε και πονούσε..Και όμως..Προσπάθησα τόσο...Φέρθηκα ανώτερα..Δεν έκανα τίποτα που να σε πληγώσει παρ'όλα όσα έκανες..Ξεφτυλίστηκες...Έχασες κάθε αξιοπρέπεια..όχι όμως τον  εγωισμό σου...Ήξερα πόσο χαμηλά μπορείς να πέσεις αλλά..τόσο;; Τα έσβησες όλα τόσο απλά;; Όχι..Αυτό ήθελες να δείξεις..Στον εαυτό σου μάλλον..Πίστευες ότι θα το πίστευα;; Ότι δεν σε ξέρω;; Τουλάχιστον γελοίο..

Πληγώθηκες περισσότερο και πόνεσες περισσότερο..Ξέρεις γιατί;; Γιατί εγώ τα είχα καλά με τον εαυτό μου..Γιατί παρ'όσα έκανες σε αγαπούσα και σε νοιαζόμουν..Ρώταγα για σένα..να ξέρω αν είσαι καλά και ακόμα και αυτό παρεξήγησες...Ένω εσύ...Ήθελες να με πληγώσεις..να με εκδικηθείς..Ήθελες να μου κάνεις κακό και όλα αυτά σου γύριζαν πίσω..Ασχολιόσουν συνέχεια μαζί μου και νόμιζες ότι κάνω και εγώ το ίδιο..Ήταν λάθος σου..'Οσες φορές ρώτησα για σένα ήταν μόνο από αληθινό ενδιαφέρον..Μετά απλά σταμάτησα..Ξέρω και καταλαβαίνω πιο πολλά απ'όσα δείχνω και φαντάζεσαι..Έπρεπε να το ξέρεις αυτό..Ήξερες πως δεν είμαι το κοριτσάκι που μπορούσες να ελέγχεις..Μάλλον το αντίθετο γινόταν..Άλλα δεν σε εκμεταλλεύτηκα ποτέ..Μάλλον το αντίθετο γινόταν..Δεν με ένοιαζε..Συνειδητά γινόταν..Το επεδίωκα για να είσαι καλά..Δεν το μετανοιώνω...Είμαι καλά με τον εαυτό μου..Αισθάνομαι περίφανη για τη συμπεριφορά μου παρόλο που εσύ θα με χαρακτήριζες αλλιώς..Και αυτό ήταν που σε πόναγε..Η ανωτερότητά μου...Η αδιαφορία μου...Η αδράνειά μου στις προσπάθειες να με πληγώσεις...Χαζό εκ μέρους σου..Γιατί με ήξερες..Ήξερες πως θα φερθώ έτσι..Νόμιζες ότι είναι λόγια..Μα νόμιζα ότι με ήξερες...

Και πάλι σε δικαιολογώ..Έμπλεξες άσχημα..Και εκεί δίπλα σου ήμουν..Να σε στηρίζω..Να σε βοηθάω..Θα μπορούσα να κάνω τα πάντα για σένα...Στο έδειχνα με κάθε τρόπο..Έφτασα να σε παρακαλάω..Ναι..Για κανέναν άλλο δεν είχα κάνει κάτι τέτοιο..Ποτέ..Και ούτε ξέρω αν θα το ξανακάνω...Γιατί πίστευα ότι το άξιζες..Ούτε αυτό εκτίμησες..Νόμιζες ότι θα τρέχω πίσω σου;;Σε παρακάλεσα, μια , δύο..Έριξα τον εγωισμό μου για σένα αλλά...Μέχρι εκεί..Είχες προσπαθήσει και εσύ πιο νωρίς είπες...Αλλά εγώ τότε δεν το κατάλαβα..Το αυτονόητο σου ήταν για μένα παράλογο...

Και μετά άρχισαν να αντιστρέφονται οι ρόλοι..Άρχισες να καταλαβαίνεις τα λάθη σου..Ότι υπερέβαλες..Ότι είχες άδικο..Ότι με έχεις ανάγκη..ότι με χρειάζεσαι..Δεν το παραδέχτηκες ποτέ..Ούτε εσύ μπορούσες να ζήσεις μακριά μου.. Έφυγα και τα έχασες όλα..Έχασες τη γη κάτω απο τα πόδια σου μου είπες..Έχεις εγκλωβιστεί στη μοναξιά σου και στο ψέμα που έφτιαξες και σου έπλασαν..Αλλά δεν έφυγα εγώ...Εσύ με έδιωξες.. Με είχες δεδομένη..Και όντως ήμουν..Γιατί το ήθελα..Αυτό δεν το κατάλαβες..Η ανασφάλειά σου μας έκανε έτσι..Δεν θα έβαζα ποτέ κάποιον άλλο πάνω απο σένα..Αυτό φοβήθηκες ,μα δεν είχες λόγο..Προσπάθησα να στο εξηγήσω..Στο είπα αλλά δεν με πίστεψες..Δε σε άφησε ο εγωισμός σου τότε , όπως και εμένα μετά..Γι αυτό δε γύρισα..

Δε θα γυρίσω ποτέ..Φοβάμαι να γυρίσω;;Δεν ξέρω..Ξέρω απλά ότι δεν θέλω..Δεν το έχω ανάγκη πια..Πληγώθηκα τόσο...Ποτέ δεν είχα νιώσει έτσι..Έμαθα όμως..Έμαθα και σ'ευχαριστώ γι'αυτό...Δούλεψα πολύ μέσα μου και βγήκα δυνατή...Ακόμα και τώρα ξέρω πώς νιώθεις..Λυπάμαι για σένα..Που δεν μπορεί να σε βοηθήσει κανείς..Και αν στενοχωριέμαι για κάτι, είναι που δεν μπόρεσα να μείνω δίπλα σου να σε σώσω απ'όλα αυτά...Αλλά εσύ δεν ήθελες..

Και η ιστορία επαναλαμβάνεται...



Quelquefois...


Quelquefois,
je te cherche,
où es-tu?

Dis maintenant!
je te cherche,
où est-tu?


Il n'y a pas quelque chose que je veux..
Il n'y a pas quelque chose pour te dire...

Je suis morte..
Je te cherche..
Je t'ai trouvé..

Εγώ..

Ποτέ μην πεις ότι με ξέρεις..
Δεν είμαι αυτό που βλέπεις..
Δε θα με μάθεις ποτέ..
Μόνο πτυχές του εαυτού μου θα βλέπεις..

Δε θα με καταλάβεις..
Δε μπόρεσες ποτέ..
Δε με ξέρω ούτε εγώ..

Μην προσπαθήσεις να με μάθεις..
Μια λανθασμένη εντύπωση θα έχεις..
Μια ψευδαίσθηση ότι με έχεις,
με κατέχεις,
μα ποτέ δε θα με δεις...

Πυξίδα..

Και τώρα τι..;
Τι σκέφτεσαι,τι κάνεις,που πας;
Ειν'χαλασμένη η πυξίδα που κρατάς..
Σε πάει αλλού,
μακριά απ'όσα θες και αναζητάς..

Μα ποιός στην έδωσε..;
Η ζωή;;
Εσύ άπλωσες το χέρι..
απ'άγνωστους την πήρες..

Δεν ήξερες ,γιατί;
Δε φταις..
Δε σ'έμαθαν να ξέρεις..
Κανείς δεν ήθελε..

Είχες τα μάτια σου ανοιχτά
μα σου τα έκλειναν χιλιάδες εικόνες του σήμερα..
Και έβλεπες;
Σου έδωσαν γυαλιά..
να δεις καλύτερα
τα ψέματα που σου έδειχναν...


Ένα δάκρυ πικρό γεύομαι..
Ένα άρωμα βαρύ μυρίζω..
Έναν πόνο να ταξιδεύει στο κορμί μου,
να φτάνει στα μάτια μου
που κοκκινίζουν,
πρήζονται και βουρκώνουν
μπροστά στην αλήθεια...

Κυριακή 24 Απριλίου 2011

Ελπίδες...

Όποιος κοιτά εξω απο το παράθυρο
αναζητά μια ελπίδα...
μια ελπίδα για αλλαγή..
μια ελπίδα για κάτι καλύτερο..
προσμένει ενα όνειρο που θα'ρθει..
ψάχνει μια ηλιαχτίδα μεσ΄το χάρτη
της ζωης που έφτιαξε..
συνειδητά..
ασυνείδητα..
δεν ξέρει..
τι ψάχνει,τι ζητά
έχει την ανάγκη να ελπίζει
να πιστεύει σε κάποιον,σε κατι...
ή θα κλείνει τα μάτια και θα ονειρεύεται
ή θα κοιτά εξω απο το παράθυρο
αναζητώντας μια ελπίδα...