Είχα κουραστεί να προσπαθώ να ελέγξω την τρέλα μου..Κάθε αυθόρμητη σκέψη και αντίδρασή μου..Ήθελα να νιώσω ελεύθερη από τον εαυτό μου που εγώ τον είχα μάθει να με νουθετεί και να με προστατεύει..Και ξεκίνησα..
Άρχισα να κρίνω και να επικρίνω, να μιλάω και να πράττω πολλές φορές δίχως να το πολυσκέφτομαι..Ευτυχώς σύντομα κατάλαβα το λάθος μου και βρήκα τις ισορροπίες για το "νέο" μου εαυτό..Άρχισα να παίζω..Έτσι έβλεπα τη ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις..Ως ένα ευχάριστο και "εκπαιδευτικό" παιχνίδι..Μέσα από την επαφή με ανθρώπους διαφορετικούς και έχοντας την ικανότητα να κρίνεις μπορείς να μάθεις και ποιος είσαι και τι ζητάς..Έτσι έκανα και εγώ..Κράτησα θετικά και ίσως και αρνητικά (που θα με έκαναν να επιβιώσω στη σημερινή κοινωνία) ανθρώπων που γνώρισα..Είδα στοιχεία που έψαχνα χωρίς να ξέρω από πριν ότι αυτά μου έλειπαν.. Ενθουσιάστηκα, στενοχωρήθηκα, απογοητεύτηκα, διαψεύστηκα για κάποιες απόψεις μου ή επιβεβαιώθηκα για όσα πίστευα για κάποιους ανθρώπους..Συνήθως πριν την αρχή ήξερα το τέλος αλλά δε με ένοιαζε..Κατηγορούσα μετά τον εαυτό μου, είχα ως δικαιολογία ότι "το ήξερες" και έτσι κάπως πήγαινα παρακάτω..
Τι γελοία δικαιολογία αυτή ε; Δικαιολογία ενός ανθρώπου ανίκανου να αλλάξει το παρόν και να το φέρει στα μέτρα του..Αλλά τους ανθρώπους μπορείς να τους αλλάξεις; Ή καλύτερα θέλεις; Όταν ερωτεύεσαι έναν άνθρωπο όπως είναι γιατί να τον αλλάξεις; Κάποιους είτε όσο τους γνωρίζεις τους ερωτεύεσαι είτε τους βαριέσαι και απογοητεύεσαι..Στην πρώτη περίπτωση είσαι τυχερός..Στη δεύτερη όμως; Και για σένα ισχύει το ίδιο..Αλλά αποφασίζεις..Είτε μένεις ίδιος και αφήνεις τον άλλο να σε γνωρίσει είτε (οι αδύναμοι) αλλάζεις για να κρατήσεις τον άλλο και φτάνεις μόνος σου να φθείρεσαι και να φθείρεις τη σχέση σου..
Εγώ δεν αλλάζω..Καμιά φορά αλλάζουν οι αποφάσεις μου και οι τρόποι που θα αντιμετωπίσω και θα χειριστώ μια κατάσταση..Αυτό γιατί έκρινα ότι ο προηγούμενος χειρισμός ήταν λάθος..Αναζητώ το σωστό (όπως το ορίζει καθένας...)Ίσως το πιο μεγάλο λάθος μου που προσπαθώ να χειριστώ είναι η εμπιστοσύνη..Όταν δε μπορώ να εμπιστευτώ τον άλλο νιώθω δυστυχισμένη..Δε μπορώ να είμαι μ'έναν άνθρωπο που δεν μπορώ να εμπιστευτώ (ως ένα βαθμό τουλάχιστον)..Όταν τη δείχνω και κλείνω τα μάτια τότε έπεται η εκμετάλλευσή της..Κάποιοι το λένε αυτό "δεδομένο"..Το ότι εμπιστεύεσαι κάποιον δε σημαίνει ότι είναι και "δεδομένος"..Η εμπιστοσύνη είναι κάτι διαφορετικό ..Είναι αυτό που με κάνει να ξέρω ότι ο άλλος με σέβεται, ότι δε με κοροειδεύει ..Να μη νιώθω ότι βγαίνω με τους φίλους του και σκέφτονται από μέσα τους ¨Τι κέρατο έχει φάει η κακομοίρα..."..Για τη ζήλια και την ανασφάλεια δε φταίει πάντα μόνο αυτός που τα νιώθει..Φταίει και ο άλλος όταν η δική του συμπεριφορά τα προξενεί..
Βαριέσαι όταν λείπει το πάθος, η ένταση, ο αγώνας για να κερδίσεις και να κρατήσεις κάτι..Κουράζεσαι όταν τσακώνεσαι με τον άλλο ,είτε αυτός συνέχεια διαφωνεί μαζί σου ,είτε όταν συμφωνεί ενώ εσύ ωρύεσαι..(ειδικά το δεύτερο με εκνευρίζει απίστευτα!!δηλαδή και να μην τσακώνεσαι..ε..είναι βαρετό!!) ..Άρα τι θες; Μπαίνεις σε μια σχέση και το μόνο που σου έχει μείνει είναι να προσπαθήσεις να κρατήσεις τον άλλο..Αλλά άμα είναι και αυτός "δεδομένος"...Ψάχνεις γι'άλλα..Είναι ακόρεστη η επιθυμία του ανθρώπου να ξέρει ότι μπορεί διεκδικώντας να κερδίσει ακόμη και τα αδύνατα..Όταν αυτό γίνει, έρχεται η απομυθοποιήση και αρχίζει ένας άλλος τέτοιος αγώνας για κάτι άλλο..
Πόσο άσχημο είναι; Κάναμε τους ανθρώπους τα πιο αναλώσιμα αντικείμενα.. Πόσο δυσκολεύεσαι να πιστέψεις τις αλήθειες που γνωρίζεις; Πώς πέφτεις θύμα όσων γνωρίζεις; Αρνείσαι μέσα σου να τα πιστέψεις; Μήπως ελπίζεις σε κάτι άλλο; Ίσως νομίζεις ότι θα το ξεπεράσεις, θα το αντέξεις, θα..,θα..... Τελικά τι; Σε κάποιους αρέσει να πονούν...Προκαλούν οι ίδιοι τον πόνο τους..Πόσο άρρωστο!! Άλλοι απλώς κάνουν ότι αντέχουν,πιστεύουν σ'αυτό και τα καταφέρνουν τελικά..Αλήθεια,ψέμματα κανείς δεν ξέρει..Ούτε οι ίδιοι..Είναι και κάποιοι που προτιμούν τη λήθη..Σβήνουν τα πάντα και προχωρούν..Ούτε αυτοί ξέρουν τι είναι αλήθεια και τι ψέμα..Εγκλωβίζονται μέσα σε όσα έχουν καταφέρει να πείσουν τον εαυτό τους..
Πόσο ωραίοι είναι οι άνθρωποι!! Πόσο περίεργοι,τρελοί και μπερδεμένοι!! Πόσο μπορεί κανείς να αντέξει όλα αυτά και να μην παραδοθεί στην ευκολία μιας ανιαρής και "ανούσιας" ζωής..Αλλάζει στόχους, φιλοδοξίες, θέλω και πιστεύω, προκειμένου να πείσει τον εαυτό του ότι η ευτυχία του βρίσκεται μέσα σ'αυτά που έχει..
Αυτοί νομίζουν ότι έχουν βρει την ευτυχία και νιώθουν ευτυχισμένοι..Οι άλλοι ζούν με το ανικανοποίητο αίσθημα που τους βασανίζει και ίσως κάποτε βρουν την ευτυχία τους αν δεν καταλήξουν όπως οι πρώτοι..Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο..Να πιστεύεις τα ίδια σου τα ψέμματα και να βρίσκεις την "ευτυχία" μέσα σ'αυτά ή να ταλαιπωρείσαι αναζητώντας μια ευτυχία ίσως και να μη βρεις ποτέ;
Άρχισα να κρίνω και να επικρίνω, να μιλάω και να πράττω πολλές φορές δίχως να το πολυσκέφτομαι..Ευτυχώς σύντομα κατάλαβα το λάθος μου και βρήκα τις ισορροπίες για το "νέο" μου εαυτό..Άρχισα να παίζω..Έτσι έβλεπα τη ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις..Ως ένα ευχάριστο και "εκπαιδευτικό" παιχνίδι..Μέσα από την επαφή με ανθρώπους διαφορετικούς και έχοντας την ικανότητα να κρίνεις μπορείς να μάθεις και ποιος είσαι και τι ζητάς..Έτσι έκανα και εγώ..Κράτησα θετικά και ίσως και αρνητικά (που θα με έκαναν να επιβιώσω στη σημερινή κοινωνία) ανθρώπων που γνώρισα..Είδα στοιχεία που έψαχνα χωρίς να ξέρω από πριν ότι αυτά μου έλειπαν.. Ενθουσιάστηκα, στενοχωρήθηκα, απογοητεύτηκα, διαψεύστηκα για κάποιες απόψεις μου ή επιβεβαιώθηκα για όσα πίστευα για κάποιους ανθρώπους..Συνήθως πριν την αρχή ήξερα το τέλος αλλά δε με ένοιαζε..Κατηγορούσα μετά τον εαυτό μου, είχα ως δικαιολογία ότι "το ήξερες" και έτσι κάπως πήγαινα παρακάτω..
Τι γελοία δικαιολογία αυτή ε; Δικαιολογία ενός ανθρώπου ανίκανου να αλλάξει το παρόν και να το φέρει στα μέτρα του..Αλλά τους ανθρώπους μπορείς να τους αλλάξεις; Ή καλύτερα θέλεις; Όταν ερωτεύεσαι έναν άνθρωπο όπως είναι γιατί να τον αλλάξεις; Κάποιους είτε όσο τους γνωρίζεις τους ερωτεύεσαι είτε τους βαριέσαι και απογοητεύεσαι..Στην πρώτη περίπτωση είσαι τυχερός..Στη δεύτερη όμως; Και για σένα ισχύει το ίδιο..Αλλά αποφασίζεις..Είτε μένεις ίδιος και αφήνεις τον άλλο να σε γνωρίσει είτε (οι αδύναμοι) αλλάζεις για να κρατήσεις τον άλλο και φτάνεις μόνος σου να φθείρεσαι και να φθείρεις τη σχέση σου..
Εγώ δεν αλλάζω..Καμιά φορά αλλάζουν οι αποφάσεις μου και οι τρόποι που θα αντιμετωπίσω και θα χειριστώ μια κατάσταση..Αυτό γιατί έκρινα ότι ο προηγούμενος χειρισμός ήταν λάθος..Αναζητώ το σωστό (όπως το ορίζει καθένας...)Ίσως το πιο μεγάλο λάθος μου που προσπαθώ να χειριστώ είναι η εμπιστοσύνη..Όταν δε μπορώ να εμπιστευτώ τον άλλο νιώθω δυστυχισμένη..Δε μπορώ να είμαι μ'έναν άνθρωπο που δεν μπορώ να εμπιστευτώ (ως ένα βαθμό τουλάχιστον)..Όταν τη δείχνω και κλείνω τα μάτια τότε έπεται η εκμετάλλευσή της..Κάποιοι το λένε αυτό "δεδομένο"..Το ότι εμπιστεύεσαι κάποιον δε σημαίνει ότι είναι και "δεδομένος"..Η εμπιστοσύνη είναι κάτι διαφορετικό ..Είναι αυτό που με κάνει να ξέρω ότι ο άλλος με σέβεται, ότι δε με κοροειδεύει ..Να μη νιώθω ότι βγαίνω με τους φίλους του και σκέφτονται από μέσα τους ¨Τι κέρατο έχει φάει η κακομοίρα..."..Για τη ζήλια και την ανασφάλεια δε φταίει πάντα μόνο αυτός που τα νιώθει..Φταίει και ο άλλος όταν η δική του συμπεριφορά τα προξενεί..
Βαριέσαι όταν λείπει το πάθος, η ένταση, ο αγώνας για να κερδίσεις και να κρατήσεις κάτι..Κουράζεσαι όταν τσακώνεσαι με τον άλλο ,είτε αυτός συνέχεια διαφωνεί μαζί σου ,είτε όταν συμφωνεί ενώ εσύ ωρύεσαι..(ειδικά το δεύτερο με εκνευρίζει απίστευτα!!δηλαδή και να μην τσακώνεσαι..ε..είναι βαρετό!!) ..Άρα τι θες; Μπαίνεις σε μια σχέση και το μόνο που σου έχει μείνει είναι να προσπαθήσεις να κρατήσεις τον άλλο..Αλλά άμα είναι και αυτός "δεδομένος"...Ψάχνεις γι'άλλα..Είναι ακόρεστη η επιθυμία του ανθρώπου να ξέρει ότι μπορεί διεκδικώντας να κερδίσει ακόμη και τα αδύνατα..Όταν αυτό γίνει, έρχεται η απομυθοποιήση και αρχίζει ένας άλλος τέτοιος αγώνας για κάτι άλλο..
Πόσο άσχημο είναι; Κάναμε τους ανθρώπους τα πιο αναλώσιμα αντικείμενα.. Πόσο δυσκολεύεσαι να πιστέψεις τις αλήθειες που γνωρίζεις; Πώς πέφτεις θύμα όσων γνωρίζεις; Αρνείσαι μέσα σου να τα πιστέψεις; Μήπως ελπίζεις σε κάτι άλλο; Ίσως νομίζεις ότι θα το ξεπεράσεις, θα το αντέξεις, θα..,θα..... Τελικά τι; Σε κάποιους αρέσει να πονούν...Προκαλούν οι ίδιοι τον πόνο τους..Πόσο άρρωστο!! Άλλοι απλώς κάνουν ότι αντέχουν,πιστεύουν σ'αυτό και τα καταφέρνουν τελικά..Αλήθεια,ψέμματα κανείς δεν ξέρει..Ούτε οι ίδιοι..Είναι και κάποιοι που προτιμούν τη λήθη..Σβήνουν τα πάντα και προχωρούν..Ούτε αυτοί ξέρουν τι είναι αλήθεια και τι ψέμα..Εγκλωβίζονται μέσα σε όσα έχουν καταφέρει να πείσουν τον εαυτό τους..
Πόσο ωραίοι είναι οι άνθρωποι!! Πόσο περίεργοι,τρελοί και μπερδεμένοι!! Πόσο μπορεί κανείς να αντέξει όλα αυτά και να μην παραδοθεί στην ευκολία μιας ανιαρής και "ανούσιας" ζωής..Αλλάζει στόχους, φιλοδοξίες, θέλω και πιστεύω, προκειμένου να πείσει τον εαυτό του ότι η ευτυχία του βρίσκεται μέσα σ'αυτά που έχει..
Αυτοί νομίζουν ότι έχουν βρει την ευτυχία και νιώθουν ευτυχισμένοι..Οι άλλοι ζούν με το ανικανοποίητο αίσθημα που τους βασανίζει και ίσως κάποτε βρουν την ευτυχία τους αν δεν καταλήξουν όπως οι πρώτοι..Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο..Να πιστεύεις τα ίδια σου τα ψέμματα και να βρίσκεις την "ευτυχία" μέσα σ'αυτά ή να ταλαιπωρείσαι αναζητώντας μια ευτυχία ίσως και να μη βρεις ποτέ;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου