Κυριακή 15 Μαΐου 2011

Έψαξα..

Εψαξα να σε βρω..παντού..Ήσουν αυτό που έδινε νόημα στη μικρή και άνοστη ζωή μου...Έψαξα πολύ..Σε κυνήγησα με το δικό μου τρόπο που ίσως δεν κατάλαβες ποτέ..Και ούτε θα μάθεις..Σ' ένα όνειρό μου σε βρήκα..Σ'έκλεψα και σ'έκανα αλήθεια..Τη δική μου αλήθεια..Μα λάτρεψα αυτό που είσαι..'Οπως είσαι..Τρελός..Με τις ευαισθησίες και τις χαζομάρες σου..Τα πάντα αγαπούσα σε σένα..Λάτρευα τις αντιδράσεις σου..Ακόμα και τον (ιδιαίτερο) τρόπο σκέψης σου... Και εκεί ταιριάξαμε!! Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα γίνω έτσι..Ότι θα με κάνεις να σ'αγαπήσω τόσο πολύ..Να σ'ερωτευτώ παράφορα και να αφεθώ ολοκληρωτικά στα χέρια σου..Εγώ που θέλω την ανεξαρτησία μου και την ελευθερία μου σαν τρελή..Εγώ που φοβάμαι μήπως και φτάσω να εξαρτώμαι από άλλους...Σ'αφήνω να με κάνεις ότι θες...Και μ'αρέσει να παραδίνομαι τόσο σ'έσενα..Ο φόβος έγινε λαχτάρα..Η δέσμευση ,ελευθερία ..Η εξάρτηση, λύτρωση...Είχα ανάγκη να παραδοθώ..να ελευθερωθώ...Και συνεχίζω να παραδίνομαι...

Δε σε ξέρω καν..Δε σε έμαθα και ποτέ..Ήθελα να σε σκιαγραφώ με κάθετι που μου έδινες..Να πλάθω εικόνες και αντιλήψεις..κίβδηλες ή μη δε με πείραζε...Μέσα από σένα έμαθα εμένα...Πώς αντιδρώ , πώς φέρομαι....Δε μπόρεσες να με κερδίσεις..Είναι πολύ δύσκολο αυτό...Κανείς δεν το κατάφερε..Κανείς δε μπόρεσε να με κρατήσει κοντά του..Είμαι πετούμενο πουλί που μπήκε εθελούσια στο κλουβί σου μα είχε αντικλείδι...Κ αυτό ήταν το πιο ωραίο...Σε άφηνα να πιστεύεις όσα ήθελα..Σε άφηνα να νομίζεις ότι μπορείς να μ'έχεις...Έτσι σε κράταγα..Κ' έτσι σε άφησα...

Και έχω αρχίσει να φοβάμαι..Κανείς δε θα μπορέσει να με κρατήσει δίπλα του;; Κανείς δε θα μπορέσει να με κάνει να μείνω εκεί;; Ένα πουλί που φεύγει δε θα γυρίσει ποτέ πίσω στο κλουβί..Αρκεί να είσαι έξυπνος..Να καταλάβεις πότε το πιάνεις και πότε εκείνο έρχεται και μένει στο κελί σου..Και αυτό είναι το δύσκολο..

Μ'αρέσει να σε γνωρίζω...Να μαθαίνω και ότι πιο ασήμαντο για τη ζωή σου..Με κάνει να γελώ ..να χαμογελώ..να χαίρομαι που σε γνώρισα και είμαι κοντά σου έστω και για λίγο...Και όσο σε γνωρίζω, τόσο σ'ερωτεύομαι.. ..τόσο τρελαίνομαι και παραδίνομαι σε κάθε σου επιθυμία..Κ'αφήνω τη ζωή να κυλά,αδιαφορώντας για τα πάντα...Παύει να με νοιάζει το μέλλον..Ονειρεύομαι..Πάντα..Αλλά θέλω να ζω..Όπως τότε...

Θυμάσαι? Τότε που κάναμε τρέλες όπου και να βρισκόμασταν..Που αδιαφορούσαμε για όλους και για όλα..Ήμασταν μόνο εμείς..Ερωτευμένοι και τρελοί..Εσύ μου το  'μαθες αυτό...Κ' ας κράτησε τόσο λίγο..Έμαθα πάρα πολλά..Και σ'ευχαριστώ...Γιατί με έκανες να δω και άλλες πλευρές του εαυτού μου..Γιατί μου έδειξες πώς κάνει ο παθιασμένος και τρελός από έρωτα..Γιατί μόνο μαζί πετάξαμε ταυτόχρονα στο ίδιο σύννεφο..Και ας κράτησε τόσο μα τόσο λίγο...

Έπεσα από το σύννεφο μα δε μετάνιωσα ποτέ...Γιατί όσα έζησα και όσα θα ζω στα σύννεφα είναι αυτά που θα με κρατούν ζωντανή όταν πατάω στη γη...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου